Sunday, June 12, 2016

Incompleteness of the Totality

Introduction

Hegel's philosophy is hailed and sometimes discredited because of the celebration over the same reason, as the ultimatum of the western philosophy. Hegel finalized a project which started at the very beginning of the Enlightenment to see the world as a logically definable system. Rene Descartes' system divided the world in to two portions, one is the consciousness and the rest is the extension. Two distinct entities wouldn't be granted as perfect for reasoning since an arbitrary relation or the in the case of no relation at all is not rational, so he had to usher a third party to synchronize worldly matters and it was the God. Spinoza, Leibniz to Wolff the attempt was to picture the most consistent rational model. Emmanuel Kant stepped forward with reconciling rationalism with its best competitor, empiricism, with redefining the prominent philosophical question 'What is the world?' to 'How do we perceive the world?', he omitted the God in its raw figure and resurrected as a priori intuitions - space and time followed by categories of human faculty. In other words, space and time is not empirical, they are innate registers which shape the human perception of the world. This step was a major turning point for the western philosophy, Kant brought the God onto the earth.

But the real revolutionary contribution comes with F.W.G Hegel. Before Hegel's all systems suggested were static, Hegel might have been skeptical about one certain philosophy for the world's being, because throughout the history it has been failed to prove itself as final. His revolutionary attempt was to define the change not the snapshot of the world's existence.

In early decades of twentieth century abundant changes were introduced into mathematics and logic. Classical set theory was mortally attacked by a simple yet startling question, named after its discoverer, Russel's paradox. Sets could be anything, it could be mangoes defined as elements of a set and even all mathematical theories could be defined as a set. When foundation of set theory shatters it literally affects everything. Later another simple paradox was brought into the world of mathematics and logic, called Godel's incompleteness theorems. Those theories pointed out that there is a logical impossibility to achieve such called 'the ultimate truth'. This halted the optimism awoken with scientific discoveries with a sharp existential drawback. What is the purpose of running after the truth? Philosophically it was the question which is risen with the Godel's Incompleteness Theorems.
My attempt here in this paper to apply Russel's paradox and Godel's Incompleteness Theorems to Hegelian Dialectic. I'll argue that the Hegel's Totality is contradictory.

Hegelian Dialectic

Hegel's three-valued logical model is famous in terms of thesis-antithesis-synthesis, but Hegelian original terms were abstract, negative and concrete. Hegel thought that every idea, theory or an explanation is wrong or incomplete, whole history is failure of ideas. For an example Aristotelean explanation for why things fall is that all things have innate tendency to go either upwards or downwards. The speed of the body moves is determined on two factors, the medium it is moving and the weight of it. Galileo later stated that the weight has no effect on the speed of fall. Based on Galileo's discoveries Newton formulated an abstract form of an attraction called gravity as the reason for why things fall. Einstein's General Relativity reformulated the answer with explaining it as a result of the space-time curvature. Such that, theories are not complete, they are either incomplete or false.

Thesis is the basic idea. Since it is false or incomplete there it rises an idea which points out incompleteness and contradictions of the basic idea. The new encounter is the anti-thesis, it contradicts the thesis. Hegel used the term 'Negate' to the anti-thesis. Then two opposite ideas merge and reconcile, omitting contradictions and filling gaps, there it becomes the synthesis. However, as Hegel sees ideas are not perfect in itself, so there should be another contradictory idea for the synthesis, so process continues.

Hegel pointed out that there are 3 laws of this Dialectic process.

1. The law of transformation of quantity to quality: This analogues to Sorites paradox. There is a heap of grains and we remove grains one by one. Each time we take the grains out what it left is a heap again. This continuous process halts leaving one grain or at the state of no grains at all, and at that moment what is there is not a heap at all. The gradual quantitative change suddenly has shifted the state.

Slavoj Zizek used the term Ptolemization(1) to explain a similar historic scenario in the book 'The sublime object of ideology'. Ptolemy proposed the Geocentric model of the universe based on the observation in his time. When new observations found mismatching with the Ptolemy's model they added additional factors to the same model to absorb the new findings. But it has its own threshold, sooner the geocentric model failed and Copernicus introduced a model where Sun is at the center and Earth is rotating around it. Quantity change made an upheaval on existing paradigm to change it to a completely different one.

2. The law of unity of opposites: Very basic rational relationship is the negation, the opposite. Day and night, light and dark are all opposite pairs. Hegel emphasized that one has no existence separately from its opposite. Day has no meaning without the night. Each pairs form unions outside of which neither can exist. The identity of each depends on the identity of the other.

3. The law of the negation of the negation: Thesis suffers with incompleteness and inner contradictions as its antithesis reveals. Thus it negates the thesis, and the synthesis being far more consistent and complete negates the antithesis too. So negation is itself negated.'The real is the rational and the rational is the real.' (Philosophy of Right, Preface) Hegel says and this statement to be rejected or to be accepted, commonly interpreted naively. This statement apparently sets up two sets, one is the 'real' context and the other is 'rational' context. What Hegel stated is that two contexts as equal. But this celebrated quote is loosely understood in that way. We can well define a set of rational- a theory could be stated with using the formal language. But the question is how the set of real would be defined? Real is neither a factual reference to the world nor contains a specific perceivable quality in itself. To clarify it further, mirage and a actual sight of water has no actual perceptional difference, what convince a sight of water in a desert as a mirage is a comparison between two actual perceptions, comparison is rational. Forequoted statement doesn't elaborate a logical relation between contexts of real and rational, it merely defines what is real. Whoever disagrees with this idea should have a different definition for the word 'real'. Then this opponent has been already trapped into fallacious usage of reason, if there is a definition it is indeed rational.
So there exists nothing beyond the rationality, according to Hegel. What exists, to be
specific what that could be experienced as being, is an idea. Ideas are incomplete, the are
constantly evolving to relatively consistent and complete stages. Hegel rejected ideas as
consistent and complete, he believed that only the Totality is true. totality comes with the
aggregation all small elements, but Hegelian view sounds other way around. Totality is
the real and it reveals itself with steps of emergence of ideas. So portions do not define
the totality but the totality defines the portions
.
Hegelian Totality is not an ultimate truth, what he emphasize is that everything could be
structured logically, to be precise everything is structured rationally and human subject
progresses to reveal the Absolute and to be itself.

Russell's paradox

Russell's paradox was introduced by Bertrand Russell in 1901 unleashing a great impact
on Foundations of Mathematics. This paradox exemplifies a contradiction of Naive set
theory created by Georg Cantor.

If we defines a set R containing all sets that are not members of themselves it leads to a
contradiction. If R is not a member of itself then by definition it should be a member of
itself. If R is a member of itself then contradicts with the definition. Symbolically:
This paradox is explained by Russell himself with a simple puzzle known as Barber
paradox.

The barber is the "one who shaves all those, and those only, who do not shave themselves." The question is, does the barber
shave himself?(2)

Later in canonical ZFC set theory this paradox was avoided by introducing set of axioms,
where it doesn't derive that there is a set of all sets satisfying every property.

Godel's incompleteness theorems

Two theorems was proven by Kurt Godel in 1931, showing that Hilbert's program to find
the complete and consistent set of axioms for all mathematics is impossible.
This analogous to the famous Liar paradox. The statement 'I am a liar' is self
contradictory, since the statement is applicable to the statement itself, statement is false
by the meaning of the sentence itself.

Godel's first incompleteness theorem could be stated as follows.
Any effectively generated theory capable of expressing elementary
arithmetic cannot be both consistent and complete. In particular, for any
consistent, effectively generated formal theory that proves certain basic
arithmetic truths, there is an arithmetical statement that is true, but not
provable in the theory.(3)

Godel has proven that the rational systems cannot be both consistent and complete. If
each and every element in the system is related with properly defined relation to each
other some relations is to be found inconsistent. Vice versa if all relations are consistent
there should be undefined relations for some elements.

Godel's second incompleteness theorem

For any formal effectively generated theory T including basic arithmetical
truths and also certain truths about formal provability, if T includes a
statement of its own consistency then T is inconsistent.(4)

Loosely explaining, if a rational system proves that the system itself is consistent then the
system is inconsistent.


Hegelian dialectic, Russell's paradox and Godel's incompleteness
theorems

First question is, how plausible to apply mathematical theorems and concepts on
philosophy. We have to verify the task here as that we are not applying the mathematical
theorems to Hegelian philosophy itself, we are conducting a comparative analysis on
mathematical concepts and on what Hegel suggests. Hegelian dialectic is a meta-logic or
a formulation about logic itself, what we are analyzing here is logic.

Rational system is a string of signifiers, for an example axioms of Peano's arithmetic is a
rational system about Natural numbers, in formal logic axioms could be written as string
of symbols. When history progresses the knowledge at a time could be written as a string
of symbols, simply we take it as an encyclopedia.

- In the encyclopedia if one page shows the Tulip as a fruit and another page shows it as a
flower, system of knowledge is inconsistent.

- If there is a statement as that the car is a automobile and then if there's no definition for
automobile then the system of knowledge is incomplete

In Hegelian sense, the knowledge currently we possess is either inconsistent or
incomplete or both. Knowledge may contain several rational systems such as theories and
ideas. They could be labeled as set thesis and antithesis. They are not unified, that means
they are not referring the same context, one theory could satisfy the electromagnetic
activity and other could satisfy the gravity. In regards to the totality both theories are
incomplete. Holy grail of current physics is to reconcile Grand Unified Theories with
Gravity to explain the universe in one theoretical basis. As well as theories and ideas are
not complete they are mostly contradicting with each other. Again in physics Quantum
mechanics suffers a draw back at String theory and other types of theories are introducing
to the field resolving inconsistencies raised with String theory.

Likewise the knowledge is growing as the history proceeds and finally it should reconcile
everything once and for all and it's the achievement of the totality. As per the foregoing
picture of the encyclopedia the totality is the ultimate rational system, it could be stated as
a string of symbols placed to meet the completeness and the inconsistency.
There we find the logical impossibility of the completeness and the consistency of a
rational system.

- If the knowledge of totality is the set of all elements, subsets and relations, Russell's
paradox exemplifies that the totality set is contradictory with the definition.
- Godel's first incompleteness theorem states that if the system is complete then it's not
consistent and vice versa. If the totality achieves to the acknowledgment of revealing
everything Godel has proved logically that there will be mismatches among facts in the
totality.
- How the totality knows that the history has been ended and the final revelation is
achieved? Thesis contains own contradiction until it's revealed by antithesis. But the
totality is final final rational system, it contains no contradictions. In other words there's
no antithesis outside the total, if there is, then totality will not be the totality anymore. So
the totality has to have a statement in it proving that the totality is consistent in itself. But
Godel's second incompleteness theorem proves that a well formulated rational system
couldn't be included with a statement of its own consistent.

So far we have seen that the Hegelian concept of totality is a logical impossibility. If the
dialect progression converges to the totality and if the totality is contradictory dialectic
suffers an issue at its core. We have seen how ideas reconcile with others to engender
another. We value it as a progression or a development, is that could be right? Hegelian
history is a linear pan out. As Foucault defines the concept of history in a special term
'Archaeology', history is not continues rather it is a set of discontinuous disjunctive
discourses.

Other than that our new understanding stands against concept of omniscient and
omnipotent supreme being, logically there are things far beyond the grasp of every
subject even of an omniscient. Decades ago at the peak of classical physics, there was a
vaunted hope among several physicists of a machine which detects precise coordinates
and momentums of masses of universe and forecast the future wielding laws of classical
mechanics. The paradox is this, if machine literally knows everything machine itself
should be in the domain of it's own observation. Machine knows what it is currently
doing and what it will do in the future. Knowing is different from the object of knowing.
So it's paradoxical to state that one knows what he/she does at the moment. What is being
known is always objective, subject itself is always out of the grasp of the subject because
subject and object logically fails to be the same at the same time.

Conclusion

Hegelian totality is not the future, the idea or the thesis is the totality. If the totality
couldn't include a statement in itself about its own consistency then it is just a thesis.
Thesis is the totality because it is undisputed until it meets with its antithesis.

Bibliography

1.Phenomenology of Spirit, translated by A. V. Miller with analysis of the text and
foreword by J. N. Findlay (Oxford: Clarendon Press, 1977)
2.Bertrand Russell, Principles of Mathematics (1903)
3.http://plato.stanford.edu/entries/g...

බෝඩිම

බෝඩිමේ හැමෝම නිදි. අළු ගැහුණු තට්ටු ඇඳන් වල සීරුවට ගුලි ගැහුණු උන් නළල් රැලි ගස්වාගෙන බරපතල නින්දක ය, රාජකාරි නින්දකය. අළු පැහැ දුහුවිලි කෑ ෆ්ලොරසන්ට් බට ගැහි ගැහී දැල්වෙයි. මීයන්ගේ දත් පහරින් තුවාල වුණු පරණ විදුලි වයර් ඉඳ හිට ගිනි පුපුරු හලමින් දුමාරය නංවයි. එක සැනෙකින් විදුලි කම්බිවල රබර් ආවරණය ඉරා ගන්නට සමත් වන අවාසනාවන්ත මීයෝ කට කට ගා ගැහී දුම් දමමින් පරාල අග්ගිස්සෙන් බිම ඇද වැටෙති. යාන්තමින් පණ බේරෙන උන් වෙව්ලමින් ඇද වෙමින් ඇවිද ගොස් සපත්තු අස්සේ ගඳ ගසන උණුහුම් තෙත වාත කඳ තුළ සැඟවෙති. සමහරු සපත්තු කටින් එබෙන විට ම ඇතුළේ සිටින එකෙක් දත් විලිස්සා ගොරවයි, ඉතින් උන් අමාරුවෙන් නැවත සපත්තුව බැස අසල ඇති ඇඳ කණුවක තීන්ත තුළට නියපොතු බස්සමින් අතොරක් නැතිව එල්ලා ඇති පරණ කමිස, කලිසම්, යට ඇඳුම් කරා නැග ගියහ. ඔවූහු ඒවායේ සාක්කුවල සහ රැළි අතර දිගු සුසුමක් හලමින් වැතිර ගත්හ. තමා නැවතත් කෑම සොයාගෙන යා යුතු නැත, බෝඩිමේ බැළලියගෙන් බේරී දිව යන්නට වුවමනා නැත, අනෙක් උන් සමග දහදිය වැකුණු සපත්තු මේස් වලට විකාගත යුතු නැත, උන්ට සැබෑ විවේකය දැනෙමින් තිබිණි. බෝඩිමේ ඇඳුම් සාක්කුවලින් සහ සපත්තුවලින් නිතරම දුම් දැම්මේය, ඒවා පුළුටු ගඳකින් යුතු විය.
බෝඩිමේ හැමෝම නිදි බව දකින්නට පෙර මම හීනයක් තුළ අවදි වී සිටියෙමි. ඒ හීනය කුමක් දැයි නැවත කිසිවිටෙක මතකයට නගා ගත නොහැකි වූ නමුත් කිසිවෙකු බෝඩිමේ දොරට යතුර දැමීම සඳහා අතපත ගාන විට නැගුණු ලෝහ ගැටෙන හඬ මගේ සිහිනයත් සමග මුසු විය. හීනය අළු පැහැති අඳුරට හැරුණේය. පරිස්සමෙන් හා මෘදුවට ලෝහ ගැටෙන හඬ අඳුර මැද සුදුමැලි ආලෝක කදම්භ වලින් කෙරෙන යුද්ධයක් හා මුසු විය.
ක්ලික් ... දොර විවර විය. ආලෝක කදම්භ යුද්ධය සීලීමේ ඇති විදුලි පංකාව බවට පත් විය. එය වේගයෙන් කැරකෙයි. අළු පැහැති දුහුවිල්ලෙන් සහ මකුළු දැලෙන් වැසුණ ද එහි සුදු පැහැ තටු අඳුරට තදින් සූරා කපා දැමීය, ක්ෂණිකව.

දැන් මගේ වැඩි කොටස ඇත්තේ සිහිනයේ නොව සැබෑවේ ය. දොරට යතුරු ලන හඬ ...  ඉනික්බිතිව යෝධ කළු පාට ඡායාවක් මාත් මගේ ආලෝක යුද්ධයත් අතරට ආවේ ය. එය කෙමෙන් කෙමෙන් උත්තුංග ලීලාවෙන් අහසට නැගේ. මා වෙත නැඹුරු වෙයි.

බෑ බෑ ... මම හීනයේ ම එල්ලී සිටියෙමි. මම එය විඳිමින් සිටියෙමි, නැගිට ගැනීමට කිසිම වුවමනාවක් මට නොවීය. ඒත් කළු යෝධයා මගේ අතින් අදිමින් සිටියේ ය. මම දැඩිව කොට්ටය හෝ සිහිනය බදාගෙන විරෝධතාවය ප්‍රකාශ කළෙමි. බෑ .....

එහෙත් ඊළඟ මොහොතේ මම ඇඳ ඇතිලිල්ල සහ පොරෝණය පපුවට තුරුළු කරගෙන අසරණව ඇඳ දෙස බලාගෙන සිටියෙමි.
'මගේ ඇඳ' ත්‍රී වීල් රියදුරා කීයේ ය. එසැනින් ඇඳට වැටුණු ඔහු දිගු සුසුමක් හෙළා ගොරවන්නට වූයේය.
මම ඔහුගේ ගෙරවිල්ල දෙස ද අසරණව බලා සිටියෙමි. බෝඩිමේ ඇති සැප ම ඇඳ එය විය, මෙට්ටය කොහු එකක් නොවී ය, තද ඇනෙන එකක් නොවී ය.
හ්ම් ... මම ඇඳෙන් හිත ද ඇස් ද ඉවත් කළෙමි. පාළුවට ගිය අළු පැහැ බෝඩිම අතිශය බරපතල එකක් ලෙස පෙනෙයි. හැම ඇඳකම සිටින වුන් ගොරවන්නේ ද ගැඹුරින් හුස්ම ගන්නේ ද හීන දකින්නේ ද පැත්තෙන් පැත්තට පෙරළෙන්නේ ද එය ලෝකයේ ඇති වැදගත් ම රාජකාරිය ලෙස සලකා ය. මා කාලකණ්නියෙකු ලෙස පෙනිය යුතු නැත. මා ද නිදාගත යුතු ය.
මම ඇඳ ඇතිරිල්ල ද පොරෝණය ද තුරුළු කරගෙන තට්ටු ඇඳේ යට ඇඳට පා තබා උඩ ඇති මගේ ඇඳට එබී බැලුවෙමි. එහි එකෙක් නිදි. කවදාවත් දැකපු නැති එකෙක් නිදි. ඔහුව ඇහැරවන්නට නොහැක, ඔහු එතරම් බරපතල නින්දක ය.
මම ඇඳෙන් බැස කුමන හෝ ඇඳක ඉඩක් ඇත්දැයි සොයා බැලීමට ෆ්ලොරසන්ට් බල්බයේ මන්දාලෝකයේ පිහිටෙන් ඇඳවල් උඩ ඇති රෙදි පොට්ටනි එහෙ මෙහෙ කරමින් ඒවාට තට්ටු කරමින් කැරකුණෙමි. ඒවා හැම එකකම මනුස්ස ප්‍රාණියෙකු නිදි ය. මම අන්තිමට මගේ ඇඳ ඇතිරිල්ල ද පොරෝණය ද මුල්ලකට දමා බෝඩිමේ දොර ළඟ බිත්තියට පිට දී හිඳ ගතිමි.
බෝඩිමේ දොර කොහේ හෝ කඩයකින් ගලවා ඉවත් කල දොරකි. ලී රාමුවට වීදුරුවක් ඔබ්බවා එය තනා ඇති අතර බෝඩිමෙ උන් එහි වීදුරුව මත පත්තර කෑලි ස්ටිකර් සහ බුද්ධ රූප අලවා ඇතුළ පිටතට නොපෙනෙන ලෙස සකස් කරගෙන ඇත. එය කරන්නට ඇත්තේ අපට බොහෝ කලින් නවාතැන් ගෙන සිටියවුන් විය යුතු ය. කහ ගැහුණු එක් පත්තර පිටුවක කොළඹ මීටර් ටැක්සි සේවාවක් ආරම්භ කළ බවට ප්‍රවෘත්තියක් විය, මම මොහොතක් කල්පනා කලෙමි, මගේ නින්ද කඩා ඇඳ උදුරාගත් එකාගේ ත්‍රී රෝද රථය ද මීටර් ටැක්සියකි, දැන් නගරයේ දුවන්නේ මීටර් ටැක්සිය, බෝඩින්කාරයෝ දොර පුරා කඩදාසි අලවා ඇත්තේ බොහෝ කාලයකට පෙර විය යුතු ය.
ආලෝකය සිදුරු තුළින් ගැලුවාට අඳුර සිදුරු තුළින් ගලන්නේ නැත. මම මට පැහැදිලි කර දුන්නේ මා දොර යටින් සහ කඩදාසි පැළුම් අතරින් පිටත අඳුරේ රැස් කාමරය ඇතුලට ගලනවා දැයි බලන්නට වූ බැවිණි. අහා නව වටහාගැනීම තුළ මම මොහොතක් නතර වී කල්පනා කලෙමි. සමහර විට බෝඩිමේ අළු පැහැති ආලෝකය දොරේ පාරදෘශ්‍ය සිදුරුවලින් පෙරී මිදුලේ බොරළු වැල්ල මත ඉරි සහ ලප ඇඳ ඇතුවා ට සැක නැත. මට දොර අරින්නට වුවමනා විය. එහෙත් දොර අරින විට අර ඉරි සහ ලප රටාව ඉවත් වී දොරේ හතරැස් ආලෝක කොටුව බිම වැතිරෙනු ඇත. මට එය දකින්නට වුවමනා නැත. රටාව දකින්නට නම් මා පිටතට ගොස් දොර නැවත වැසිය යුතු ය. ඒත් මට පිටතට ගොස් දොර වසන්නට ද වුවමනා නොවීය, ඇරත් මට මගේ ඩෙනිම සොයා ගොස් මගේ සාක්කු අතගා දොරේ යතුර සොයාගන්න කම්මැලි ය. මම ඉරි සහ ලප රටාව අමතක කළෙමි.
හ්ම් ... මම නිදාගැනීමට උත්සහ කළෙමි. ඇස් වසාගෙන කන් වසාගත නොහැකි බැවින් නින්ද යන තෙක් වට පිටාවේ හඬ නළුවට කන් දී සිටියෙමි. මුලින් ම මට ඇසුණේ විදුලි පංකාවේ තටු වාත කඳ බලෙන් තල්ලු කරන ඒකාකාර හ්ම් හඬයි. ඊළඟට එකිනෙකා ගොරවන්නට වෙයි. කැරපොත්තන් මීයන් පරාල හූරාගෙන දුවන හඬ විටෙන් විට ඇසේ. අන්තිමට ම හඳුනා ගත හැකි වූයේ වතුර කරාමයෙන් වතුර බිංදුවක් දෙකක් එකවර වැටී බොහෝ වේලාවකට නිහඬ වන අන්දම ය. මම බොහෝ වේලා කන් දෙමින් සිටියෙමි. සියල්ල ම ඒකාකාරී ය රටාවක් නැතුවා සේ ය, කොයිතරම් ශබ්ද තිබුණ ද මගේ කන්දෙකට මහා සීතලක් දැණුනු නිහඬතාවයකි එය.
හදිසියේ ම මම මහා ඔක්සිජන් ස්කන්ධයක් ගිල ගතිමි. නිහඬතාවය තුළ ගැඹුරට නිමග්න වෙමින් එහි හඬ අල්වන්නට ගිය මම මගේ හුස්ම මොහොතකට අමතක කර ඇත. තව පොඩ්ඩෙන් මගේ හුස්ම හිරවන්නට නියමිතව තිබිණි. මගේ නින්දට ඇති අසාව අතහැර මම ධාවන තරඟයකට පසු අශ්වයෙකු මෙන් හැල්මේ හුස්ම ගතිමි.
'මේ මම එළියට එන්න ද?' මට හොඳටම විශ්වාසය, එය ගැහැණු කටහඬකි සහ එය කතා කළේ මට ය. මම වටපිට බැළුවෙමි. බෝඩිමේ දකින්නට ඇති එක ම දේ නින්ද පමණය. කතා කරන ගැහැණු කටහඬක් ?? මම නැගිට දොරේ කඩදාසි දෙකක් අතර ඇති ලොකු ම විවරය සොයාගෙන පිටතට එබී බැලුවෙමි. කිසිවක් නොපෙනෙන්නට තරම් විවරය කුඩා නොවූව ද ඝන අඳුර මැද කිසිවක් නොපෙනෙයි.
'ඔහෙ නෙවෙයි මෙහෙ' මම වහා හැරී බැළුවෙමි, බෝඩිම ඇතුළට නිවැරදි ව කිවහොත් නම නොදන්නා වැඩිපුර කතා නොකරන දරුණු 'ත්‍රස්තවාදියා' යන අනවර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වන බෝඩින්කාරයාගේ ඇඳ දෙසට, ඇඳ ළඟ ඇති ඔහුගේ පොල් ගෝනිය දෙසට.
රතු පාටින් 'ශ්‍රී ලාල් සීනි' යනුවෙන් පින්තාරු කල ඒ සුදු පැහැ ප්ලාස්ටික් ගෝනිය මා ආ දා සිට ම ත්‍රස්තවාදියාගේ තට්ටු ඇඳ අසල මුල්ලේ තබා තිබුණි. එහි කට බැඳ නැති අතර එහි ලෙලි නොගැසූ පොල් ගෙඩි හතරක් උඩින් බැලූ විට දැක ගත හැකි වෙයි. ඊට යටින් ඇත්තේ ද පොල් විය යුතු ය, පිටතින් බැලූ විට පෙනෙන හැඩයෙන් එය එසේ කිව හැකිය, නමුත් අපි කිසිදාක පොල් ගෝනිය අවුස්සන්නට ද ඒ ගැන ත්‍රස්තවාදියාගෙන් විමසන්නට ද නොගියෙමු, අපට ඒ ගැන කිසි වුවමනාවක් නොවීය, පොල් මල්ල කිසිවෙකුගේ අතකින් අතවරයකට ලක් නොවී දුහුවිලි පොදක්වත් නොගැටී අළුත් පිට තිබුණේ ය. ගැහැණු කටහඬ ඇසුණේ ඒ දෙසිනි, එපමණක් නොව ගෝනියේ කටින් ඉලිප්පී තිබුණු පොල් ගෙඩි හතරේ මැද පොල් ගෙඩිය සෙලවෙන්නට ද විය.
'මේ මම. මෙහේ.' මැද පොල් ගෙඩිය කතා කළේ ය.
ඉංග්‍රීසියෙන් කුණුහරපයක් කියාගෙන මම නැගිට ගතිමි.
'මම එළියට එන්න ද?' පොල් ගෙඩිය නැවත කතා කරයි.
බෝඩිමේ කිසිවෙකු හෝ ඇහැරී සිටියේ නම් මා ඒ වෙලේ පොල් ගෝනිය දෙසට ඇදුණේ වෙඩි කෑ වල් ඌරෙක් සැඟවී සිටින පඳුරක් දෙසට තුවක්කුව මානාගෙන පරිස්සමෙන් ඇදෙන දඩයක්කාරයෙකු ලෙසින් යැයි කියන්නට ඉඩ තිබිණි. තුවක්කුව යකඩින් කල කාණු දෙකේ පුරුදුකාරයෙකි, මීමින්නන් පමණක් නොව අප්‍රිකානු ඇතුන් පමණක් නොව උත්තරධ්‍රැවයේ වොලරස්ලාද ඉන් දඩයම් කර ඇත. එහෙත් ගෝනියට ලං වත් ම තුවක්කු බටය සිහි විසඥ වී ප්‍රාණය නිරුද්ධව අලි හොඬයක් මෙන් කඩා වැටී වැනෙන්නට විය.
'උඹ ගෑණියෙක්නේ' මම බෙරිහන් දුන්නෙමි.
'ඔව් ඉතින්' පොල් ගෙඩිය පිළිතුරු දුන්නේ ය. 'මේ මම එළියට ආවට කමක් නැද්ද? කට්ටිය නිදි ද?'
'උන් නිදි' මට කියැවිණි. මම අනායාසයෙන් ම ඇයට උදව් කරන්නට ඉදිරිපත් වුණෙමි. ජීවිතේ පළමු වතාවට ත්‍රස්තවාදියාගේ පොල් ගෝනියට අත තැබීමි. පොල්ගෙඩි දෙක තුනක් ඉවත් කළ පසු මට ඇගේ උරහිස පාදා ගත හැකි විය. තවත් පොල් ගෙඩි දෙකක් ඉවත් කළ පසු ඈ ඇගේ දකුණු අත නිදහස් කරගෙන මගේ උරහිසේ එල්ලී පොල් ගෝනිය පෙරළාගෙන පිටතට පැන්නා ය.
ඇය මගේ උස සසඳන්නට මෙන් මගේ මුහුණ ළඟට ම විත් කකුලේ ඇඟිලිවලින් උඩ පැන නතර වූවා ය. 'හරි දැන් අපි මොකද කරන්නේ?' වැනි උද්‍යෝගී ප්‍රශ්නයකි ඇගේ සියළු විකාරවල තිබුණේ.
මා ද මගේ දික් වුණු ඇද වුණු මුහුණින් ඒ ප්‍රශ්නය ම නගන්නට ඇත. 'අපි ඉඳගමු' මම අන්තිමට කීවෙමි.
'කොතන ද?' ඈ නැවතවතාවක් උඩ පැන්නා ය.
'දොර ළඟ' මම දොර ළඟට ගොස් ඇයට බිත්තියට පිට දී හිඳ ගන්නට ඉඩ දෙමින් ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ පස රෙදි මදින ලෑල්ලට පිට දී හිඳ ගතිමි.  ඇය අමුත්තා වූ බැවින් ඇයට වඩා සුව පහසු ස්ථානය දිය යුතු යැයි මම සිතමින් සිටියෙමි. බෝඩිමේ කවුරුත් අමුත්තෝ නොවෙති, ජීවිතේට දැක නැති සමහරු එක්තරා උදයන්හි ඇඳෙන් බැස යනු මා දැක ඇත. අද රෙදි බෑග සහ මදුරු දැල් කර තබාගෙන නව ජීවිතයක් අරඹන්නට මෙන් බෝඩිමට එන උන් ඊට පසු දවසම සියල්ල අකුලාගෙන යනු මා දැක ඇත. බෝඩිම යන්නට නිර්වචනය නතර වන තැනක් ලෙස නොව නිතර යන එන ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක් බවට වෙනස් විය යුතු ය. එහෙත් මට ඇය අමුත්තෙකුයැයි හැඟෙන්නේ ඇයි? සමහර විය යන එන වුන්ගේ හෙවත් බෝඩිංකාරයින්ගෙ නම් ගම් නිතර වෙනස් වුව ද උන්ගේ ලිංගය වෙනස් වෙන්නේ නැත. උන් සියල්ල ම පිරිමි ය. අමුත්තෙකු වීමට නම් ඒ ගැහැණියක විය යුතු ය.
ඈ බිත්තියට පිට දී රූටා විත් බිම හිඳ ගනිත් ම මම වරදකාරී හැඟීම පසෙක ලා ඇගේ කකුල් දෙස බැලුවෙමි. හිතට කරදරයක් ඇති කරගත යුතු නැත, ඈ එල්ලා වැටෙන අළු පැහැ පරණ දිග කලිසමක් ඇඳගෙන සිටියා ය. ඇගේ ටී ෂර්ට් එක ද පරණ ය, මලකඩ පැහැ සුදු පැහැති එකක් වූ එහි නිල් පාට මල් තැනින් තැන වැඩි වුවමනාවක් නැතිව සිත්තම් කර තිබිණි. එහි පාට සේදී පිලිස්සී ගොස් ඝනකම් කබායක් වාගේ යමකි ඉතිරිව තිබුණේ.
ඈ මා දෙස බලාගෙන සිටියා ය.
'මේක වැඩිය පරණ නෑ' ඈ ටී ෂර්ට් එක අතින් අදිමින් කීවා ය. 'මම මේක හෝදන්නෙ නෑ.'
සේදීමට වුවමනා නැත, ඇය නැවුම් වූවා ය, ඇය පොල් මල්ලේ සැඟවී සිටියේ කෙසේ ද? ඇගේ නැවුම්බව සඟවා නොගෙන ?? මම එය විමසා සිටියෙමි.
'කවදද පොල් මල්ලට රිංගුවේ?' මා ඇසුවේ වෙන ප්‍රශ්නයකි.
'කවදාවත් නෑ' ඈ විමතිය සඟවාගන්නට තරම්වත් උත්සහ ගන්නට අමතක වී කීවා ය.'මං ඕකෙ තමා හිටියෙ.'
'ඉතින් අපි දැක්කෙ නෑනෙ' මම ඇයටත් වඩා විපිලිසර වෙමින් සිටියෙමි.
'මොනවා දකින්න ද? උඹල එකෙක්වත් බැලුවෙ නෑනෙ' ඈ සැනෙන් කීවා ය. ඈ ඉන් කියන්නේ අප ඈ දෙස බැලිය යුතුව තිබුණ බවයි. ඒත් අපි ඇයි ඈ නොදුටුවේ ??
 මම නහය ඔළුව ඇතුළට ගෙන ඔහේ බලාගෙන සිටියෙමි. මා ඈ කිසිදිනෙක නොදුටු බව මගේ නහය දිව්රා කීයේ ය.
'හරි හරි දැන් නහය එළියට ගන්න' අන්තිමට ඈ කීවා ය. 'ඔහොම නහය ගුලි කර ගත්තම හරි විකාරයි'
සීතල නිසා විය හැක, මම අත් පොරවා ගතිමි. 'මගේ ඇඳ කවුදෝ අරගෙන' මම මුහුණ එල්ලාගෙන කීවෙමි.
'අහ් මට ඇහුණා' ඈ කීවා ය. 'පොල් මල්ල ඇතුළෙ ඉන්නකොට'
'මොනව ද?'
'ඔයාලගෙ බෝඩිමේ ඉන්න බැංකුවක වැඩ කරන ලොකු කන් තියෙන කොල්ලා' ඈ නිකට උල් කොට බෝඩිමේ අග්ගිස්සේ ඇති ඇඳක් සන් කලා ය. 'එයාගෙ යාළුවො ටිකක් චෙස් ටූනමන්ට් එකකට කොළඹ ඇවිත්. ඒ අය තමා ඇවිත් ඉන්නේ.'
'ඉතින් ටූනමන්ට් එක දිනල ද?' මම වහා විමසුවෙමි.
'ඔව්. බොහොම අමාරුවෙන් දිනල තියෙන්නේ." ඇයත් කකුල් දෙක අතර ඔළුව හිර කරගන්න තරම් වුවමනාවකින් ගුලි වූවා ය. සීතලයි.
නිහඬතාවය කළු පාට දුමාරයක් ව අප අතරින් පාව ගියේ ය. එය ගලාගෙන ආවේ අප අතර ගොඩ ගැහී තිබුණු කළු පාට ඝන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් කුට්ටි වලිනි. ශීතල දුමාරය වේදනාවෙන් අයිස් කැට අතහැර හඬ හඬා හැරි හැරී බලමින් වංගු ගොඩක් ඇති අදිසි පාරක හෙමීට ඇදී ගියේ තාපගතිකයේ නියමයන්ගෙන් බේරී ගත නොහැකිව ය. කළු දුමාරය දොර ළඟ ව්‍යාකූල වෙමින් ඒ මේ අත පැතිර ගියේ දොරේ යටින් වූ පැතලි විවරය එතරම් විශාල එකක් නොවූ නිසා විය හැක. එහෙත් සෙමෙන් සෙමෙන් දුමාරය රෑ අඳුර කරා බැස ගියේ ය. මට නැවත වතාවක් ඇය පෙනෙන්නට වෙයි.
"අපි දොර අරිමු" මම කීයෙමි.
"හා" ඈ රොකට්ටුවක් මෙන් උඩ පැන නැගිට්ටාය. මම ද රොකට්ටුවේ ගැට ගැසූ කොඩියක් මෙන් ඉස්සී ඈ වාගේ ම උඩ පනින්නට වුණෙමි. "හා"
"හා කියන්නේ. ඔයා දොර අරින්න. මගෙ ළඟ යතුරක් නෑනේ"
මා හේතුවක් නැතිවම රතු වන්නට ඇත. "පොඩ්ඩක් ඉන්න" මම මගේ පැහැරගත් ඇඳ අසලට ගොස් ඇඳේ අයිනක එල්ලා තිබූ ඩෙනිමේ සාක්කුවෙන් යතුර ගතිමි. එහි කට්ට සෑහෙන්න ගෙවී තිබුණේ ය. එක උත්සහයකින් දොර ඇරීමට නම් දැඩි ධෛර්යයක් සහ විනයක් අවශ්‍ය ය.
'ටකස්' දොර ඇරුණේ ය. මට හිතුණේ මා දොරට අත තබන්නටත් පෙර දොර විවර වූ බව ය. "හරි" මම පපුව පුම්බාගෙන කීවෙමි.
ඊළඟට ඉතිරි වූයේ දොර ඇරෙන මොහොතයි. බිම වැලිකැට අතගාමින් දොර පළුව විවර වත් ම අඳුර සුළං රැල්ලක්ව බෝඩිම තුළට රිංගා ගත්තේ ය. එය දඟකරමින් මුදුව ආලෝකමත් වුණු අහුමුළු තුළට රිංගා යමින් සීතල ස්පර්ශයක් සමඟ දෑස් වසා දමමින් මෙඩූසාගේ සර්ප ප්‍රාශ්වාසය මෙන් කාමරය තුළට බඩ ගා ගියේ ය. ෆ්ලොරසන්ට් බල්බ ගොරොද්දය නගා හීතල දරා ගත නොහැකිව වරක් දෙවරක් වෙව්ලා මියැදී බිම වැටුණහ. සලාං ... එකක් නිල් පාට ආලෝක පතුරු ගොන්නක් විසිරුවමින් බිඳී ගියේ ය. තව එකක් .. තවත් එකක් ...
ඉනික්බිතිව සියල්ල නිහඬ වී ගියේ ය.
සියල්ල අඳුරු වූ පසු ස්පර්ශය දකින්නට පටන්ගනියි. මගේ ස්පර්ශය ද දකින්නට පටන්ගෙන ඇත. මම සීතලට අඳුර දකිමින් සිටියෙමි. මගේ තොල් තද රතු පාටට කෙතරම් දෘඩතර තාපයකට මුහුණ දී සිටියේ ද යත් මගේ තොල්වටා හිම බැඳෙන්නට ද කට දෙපැත්තෙන් හිම කුළුණු වැගිරී බිම කරා යන්නට ද වූයේ ඇගේ තොල් සහ මගේ තොල් වෙන් කරන්නට අයිස් කඩන කූරක් ගෙන ආ යුතු විය.
ඈ මා සිප ගනිමින් සිටියා ය. කිසිවක් සිදු නොවුණු මොහොතකි එය, අඩුම තරමේ ඈ අමාරුවෙන් හැකි තරම් දුරට අත දිගු කර බිත්තියෙ වූ ස්විචය ඔබා ෆ්ලොරසන්ට් පහන් දල්වා ආලෝකය ද කාලය ද නැවත ගෙන ආවේ නැත්නම් ඒ මොහොත කාලයේ සහ අවකාශයේ අවසාන මොහොත වන්නට ඉඩ තිබිණි.
කතන්දරයේ ඒ පිටුව අවසානය. ඔබ තේ උගුරක් බී හෝ සිගරට්ටුවක් උරා ඊලඟ පිටුව පෙරළයි.
"අපි කමු" දොරට යතුරුලමින් මම කීවෙමි.
"හා" ඇය නැවත උඩ පැන්නා ය. "අපි මොනව ද කන්නේ"
"පාන් තියෙනවා" මම ඇගේ අතින් ඇදගෙන බෝඩිමේ ඇඳන් අස්සෙන් බෝල කූඩු අස්සෙන් මකළු දැල් රැහැන් යටින් රෙදි වැල් යටින් දිව යමින් කීවෙමි.
"මං පාන් කපන්නම්" ඈ නිදාසිටියෙකුගේ දණිස්සට අත තබා උඩින් පැන්නා ය. "අපි පාන් කමු"
"අර්තාපල් ගෙඩියක් තිබුණා ඉතුරුවෙලා" මම ඩෙනිම් කකුල් දෙකක් මැදින් ඈත් ඇදගෙන රිංගාගෙන ගියෙමි. "අපි ඒක තම්බමු. මම හීටරේ ගහන්නම්"
අපි ඉක්මනින් ම තට්ටු ඇඳන් ගහණය අඩු වූ එළි පෙහෙලි වූ භූමි භාගයකට පැමිණියෙමු. මම ඇයට පාන් කපන්නට ඉඩ දී වතුර ගෙනෙන්නට ගියෙමි. උස තට්ටු ඇඳන් කිහිපයක් අස්සෙන් අමාරුවෙන් රිංඟා සරමක සහ රෙදි වැලක ආධාරයෙන් පහතට බැස ගත් මම සැඟවී තිබූ පැරණි කරාමයක් ඇර මුට්ටියට වතුර පුරවා ගතිමි. එය බොහොම බරයි. මම අමාරුවෙන් එය ඉහිරෙන්නේ නැතිවෙන්න පරිස්සමින් කරගසාගෙන නැවත තට්ටු ඇඳවල් දිගේ නැග්ගෙමි. කිහිපවරක් නතර වෙමින් විවේක ගනිමින් ඉහලට නැගගත් මම ඈ අසලට එන විට පාන් පෙති ලස්සනට කැපී අවසන් වී තිබිණි. ඇගේ මුහුණ තෘප්තිමත් ආඩම්බර හිනාවකින් පිරි තිබිණි.
"මං අලත් සුද්ද කලා" ඈ කීවා ය.
වැඩිත් නැතිව අඩුත් නැතිව සීරුවට පොත්ත පමණක් සූරා ඉවත් කල අල ගෙඩිය ඉක්මනින් තැම්බුණේ ය. ඈ හරියට ම මැදින් අල ගෙඩිය දෙකට කැපුවා ය. අපි මේසය දෙපසට වී ලස්සනට ඉඳගෙන කකුල් පද්දමින් කන්නට පටන් ගතිමු. ඇගේ පිඟාන නිල් පාට මල් තියෙන පෝසිලේන් එකකි, මගේ පිඟාන මල් වැලක් ඔබ්බවා තිබුනු ඇළුමිණියම් පිඟානකි, පාන් පෙති ලස්සනට ලෑල්ල මත අඩුක් කර තිබිණි, අප දෙදෙනාට ම තිබුණේ එක ම ජාතියේ මිටි පෝසිලේන් කෝප්ප දෙකකි.
"හොඳට කමු" මම කීවෙමි. "උදේ වෙන්න පැය තුනකට වඩා නෑ"
"මෙහ්" ඈ පාන් වාටියක් කටින් කඩමින් කීවා ය. "හෙට උදේ ඉර පායයි නේ?"
"ඔව්" මම හිතෙන් ගණන් හදමින් පිළිතුරු දුන්නෙමි. "හැමදේම විනාස වෙන්න කලින් ඉර තව එක පාරක් පායයි කන්ද උඩින්"
ඈ පුටුවේ ඉඳගෙන ම කිහිපවරක් උඩ පැන්නා ය. "අපි ඉර බලන්න යමු ... ?"
"හා" මා ද එක පයින් එකඟ ය.
"දැන් ඉරට ගොඩක් වයස ද?" ඈ ඇසුවා ය. ඇගේ අල කැබැල්ලෙන් තවත් අඩකටත් වඩා ඉතිරි ය. මමත් ඒ ගණනට අල කැබැල්ල ඉතිරි කර ගනිමින් සිටියෙමි.
"තාම පොඩියි" මම කීවෙමි. "තාම හයිඩ්‍රිජන් ගොඩක් තියෙනවා. හීලියම් පොඩ්ඩක් තියෙනවා. සුදු පාට පොඩි තරුවක් ඒක"
"ඉර පායන්න තව කොච්චර වෙලා යයි ද?" ඈ නොයිවසිල්ලෙන් ඇසුවා ය. "මට බලන්න ආසයි"
"තව අවුරුදු බිලියන පහක්" මම දළ වශයෙන් ඇස්තමේන්තු කලෙමි. "ඔව් හෙට උදේ වෙද්දි බලා ගන්න පුළුවන්"
"ඉර අල්ලන්න පුළුවන් තරමට ලං වෙනව නේද?" ඈ පාන් කැබැල්ල ද අතින් ගෙන නිදහස් අවකාශය අතගෑවාය. "මට අල්ලන්න ඕන"
"හයිඩ්‍රිජන් ඉවර උනා ම හීලියම් ඉවර උනා ම කාබන් ඔක්සිජන් පහුකරගෙන යකඩවලට එනකොට ඉරට උනත් බර වැඩියි. ඉර ලොකු වෙනවා පොළව ළගට ම" මා ද පාන් කෑල්ලක් ගෙන ඇගේ අත අනුකරණය කලෙමි.
අපේ අත් ගැටෙන්නට වගේ ආවේ ය. කොහෙන්දෝ එලාමයක් නාද විය. ඈ අත ගත්තාය.
"එළිවෙන්න තව පැයයි" ඈ වේගයෙන් කන්නට වූවා ය. "කන්න කන්න ඉක්මනට. අපිට ඉර බලාගන්න බැරි වෙයි."
අප තරඟයට මෙන් අර්තාපල් අල බාගයේ ඉතිරි වුණු කාල කන ගමන් ඔබට මේ පිටුවත් පෙරළිය හැක. සිගරට්ටුවක් උරා තේ උගුරක් බී එන්න. සමහර දේවල්වලට මුහුණ දෙන්නට පෙර ඔබ මොහොතක් ඔබ සමග නතර විය යුතු ය.
මම ප්ලේන්ටියක් වත්කලෙමි. ඇය සීනි දැම්මා ය. "සීනි ටිකයි හරි ද" ඈ මට වැඩිපුර සීනි ගැනීමට ඉඩ නුදුන්නා ය.
අපි මේසය මත හිඳ ගතිමු. උදෑසන හීතලට දුම් දමන ප්ලේන්ටිය කදිමට ගැලපුණේ ය.
අන්තිම සිගරට් එක. මම සාක්කුවෙන් අන්තිම සිගරට් එක ද ඇද ගත්තෙමි. එය මදක් තැලී තිබිණි, මම පරිස්සමින් එහි ඇද ඇර පත්තු කර ගතිමි. දැන් ලයිටරයෙන් වැඩක් නැත. මම එය මුල්ලකට වීසි කලෙමි. පළමුවෙනි දුම් උගුර අවකාශයේ කෘශව යමින් අතුරුදන් වූ පසු ය ඈ මා දෙස බලා සිටින බව මම දැනගත්තේ.
"සිගරට් බොනව නේද" ඈ කීවා ය.
"හ්ම්" මම හිස වැනුවෙමි. "බොනව ද?" මම සිගරට්ටුව ඈ දෙසට දිගු කළෙමි.
ඈ හිස සැලුවා ය. "එපා. මං සිගරට් බොන්නෙ නෑ"
"අද අන්තිම දවසනේ" මම යාන්තමට විරෝධය පළ කළෙමි.
"ඒත් එපා." ඈ කීවා ය. "විකෘති ළමයෙක් හම්බුණොත්?"
"ඒත් අද අන්තිම දවසනේ" මම තදින් විරෝධය පළ කළෙමි.
"එපා" ඈ මෘදු ම මෘදුවට කීවා ය.
ඉතින් අපි මේසය උඩ ඉඳගෙන කකුල් පද්ද පද්ද ප්ලේන්ට් බීවෙමු. එය අවසානයේ දී මේසයෙන් බැසගත් ඇය පිඟන් සෝදා පිළිවලට මේසය මත අඩුක් කලා ය. පිහිය සෝදා එල්ලුවා ය. පාන් ලෑල්ල බිත්තියට හේත්තු කොට තැබුවා ය.
"යං" අන්තිමට ඈ කීවා ය. "ඉර පායන්න ළඟයි"
සිගරට්ටුව ෆිල්ටරය ළඟට ම පිළිස්සී අවසන් ය. එහි ඉතිරි වූ යමක් වෙද අවසාන ම අවසාන උගුරෙන් එය ද උරා ගත් මම ෆිල්ටරය මුල්ලකට වීසි කළෙමි.
"යං" මම මේසයෙන් බිමට පැන ගත්තෙමි. පපුවේ දුං ටික අහසට පළා ගියේ ය.
මම ඩෙනිම ඇඳ ගත්තෙමි. යතුර එහි සාක්කුවේ ය. මම දොර විවර කිරීමේ අවස්තාව ඇයට ලබා දුනිමි. ඈ සතුටින් උඩ පනිමින් දොර විවර කලා ය.
අරුණැල්ලේ පළමු රැල්ල අප පසු කරගෙන බෝඩිම ඇතුලට ගසාගෙන ගිය අතර දොරෙන් විවර වූ ලෝකය අතිශය සුන්දර විය. පෙරදිග අහස පාට පාට ගැහෙමින් ඉර උදාවට පසුබිම සකසමින් සිටියේ ය. සුළං රැළි සීතලයි. ඇගේ මුහුණ සීතලෙන් හිනස්සන තරම සීතලයි. ඈ මගේ අතින් අල්ලාගෙන පොඩ්ඩක් සීතලට අත් පොරවාන මගේ මුහුණ බැලුවා ය. එහි දඟකාර නෙරවිල්ලක් තිබිණි. "යං ඉතින්"
මම දොර අඩවන් කර ඈ සමග මගට බැස්සෙමි. චරස් චරස් ගා බොරළු තලමින් අත් අල්ලාගෙන අපි ගමන ඇරඹුවෙමු. ගේට්ටුව වසන්නට පෙර මොහොතක් බෝඩිම දෙස හැරී බැලූ අපි බරපතල ලෙස නිදාසිටින උන්ට එසේ ම නිදාගෙන සිටින්නට ඉඩ දී නැගෙනහිර කඳු පන්තිය දෙසට ඇවිද ගියෙමු.
"මහන්සිනම් කියන්න" මා ගමන ආරම්බයේ දී ම කීයෙන් ඈ මොහොතක් සිනාසුනාය. "ඔයත් කියන්න"
කුඩා ළඳු කැලෑ දෙකක් මැදින් තැනිතලාව ඈතට විහිදුණේ ය. එහි පොළව බොරළු කැට, සුදු පැහැ ලුණු ස්ඵටික සහ අළු පැහැ මිටි පඳුරු ගොමු වලින් වැසී තිබිණි. අපි ඉඳ හිට සෙල්ලමට ලුණු කැට උඩට පැන ඒවා කුඩු කලෙමු. පඳුරු ගොමු උඩට ලුණු කැට අහුරු ඉස ඒවා තවත් අළු පැහැ ගැන්වීමු. වැඩිවෙලා යන්නට මත්තෙන් හිම කැටි පරිද්දෙන් ඇගේ ද මගේ ද ඇහි බැම සහ කොණ්ඩය ලුණු පියළිවලින් අළු පැහැ ගැන්වී තිබිණි.
"මහන්සි ද?" මම ඇසුවෙමි.
"ඔව්" ඈ උඩ පැන පැන කීවා ය. "අපි අර දිය පාර ළඟට ගිහින් ටිකක් ඉඳගෙන ඉමු"
අපි තැනිතලාව මැද ක්ෂේම භූමියක් මෙන් පෙනුණු කුඩා බිම කඩ දෙසට දිව ගොස් හති හලමින් කුඩා දිය පාරේ රොන් මඩ උඩ ඇද වැටුණෙමු. ඒ රොන් මඩ සුදු පාට ය. ලුණු කුඩු නිසා වෙන්නට ඇත. අපි සීතල වතුරෙන් මුහුණ සෝදාගත් අතර වතුර ද ලුණු රස ය.
අපි මොහොතක් වේලා පෙරදිග කඳු පෙළට පිටුපා හිඳගෙන සිටියෙමු. අපි කතා නොකර සිටියෙමු.
සුළං රැල්ලට හසුව තරංග නංවන ළඳු කැලෑ අස්සෙන් පිටතට ආ වොල්රස් රංචුවක් හෙමින් ගමනින් එකිනෙකාගේ ඇඟවල් වලට තෙරපෙමින් අප දෙසට ඇවිද ආ නමුත් කොහේ දෝ සිට පැන ආ කුඩා ඩයිනෝසරයෙක් නිසා කලබල වූ උන් වරල් ගසමින් කැලෑවට වැදුනහ.
"මෝඩයා" එකවරම නැගිටගත් ඈ ඩයිනෝසරයා දෙසට දිව යන්නට උත්සහ කළ ද මම ඇගේ කලිසම් කකුලෙන් අල්ල ගතිමි.
"කොහෙද යන්නෙ. ඉර පායන්න ළඟයි. අපි ඉක්මන් කරමු" මම කලිසම ගසා දමා නැගිට ගතිමි.
පෙරදිග අහස දැන් කලින් තිබූ අහස නොවේ. කඳු නිම්න අතරින් රතු පාට දීප්තියක් මතු වී ඇත. තෙත් කඳු ප්‍රපාත රත් පැහැ දීප්තියක් පරාවර්තනය කරයි. ඉර නැගෙයි.
අපි ඉක්මන් කලෙමු. ගමනට අපහසු කදුරු බිමක් පසු කල අපි කඳු පාමුල සුන්දර වන පෙතකට පැමිණියෙමු. ඒ වන විට අපි හති හලමින් සිටියෙමු.
"අපි ටිකක් ඉමු"
තණනිල්ලක උඩුබැලි අතට වැතිරුණු අපි අඩක් එළිය වුණු අඩක් අඳුරු වුණු අහස දෙස බලා සිටියෙමු. තරු ... තරු ... තරු ... හැමතැනම තරු ... අපි මහත් විශ්මයට පත් වුණෙමු. මේ තරම් තරු ... ඒ තරු එකින් එක බලා සිටිය දී ම අරුණැල්ලේ ආලෝකය වැද පුපුරා අතුරුදන් විය. අපි ඒවා ගණන් කලෙමු. තරු විසි පහ ගණන් කරද්දී ඇයට නින්ද ගියා ය. තිස් එක ගණන් කරද්දී මට නින්ද ගියේ ය.
අපට ඇහැරුණේ පාරාවෝ කුමාරියක් දෝලාවක තබාගෙන යමින් සිටි වහලුන් පිරිසකගේ පා හඬිනි. අපි වහ වහා නැගිට ගතිමු.
"අයින් අයින්" වහල්ලු අපිට කෑ ගසා පාරෙන් ඉවත් වන ලෙස සන් කලහ. මම ඇගේ අතින් ඇදගෙන පාර අයිනට වුණෙමි. වහල්ලු හැල්මේ අප පසු කරගෙන ගියහ. දෝලාව අප අසලින් යන අතර කුමාරිකාව රන් මුදු ලූ අතින් දුහුල් තිරය ඉවත් කර අප දෙස බලා සිනාවක් පෑවා ය.
ඔවුන් වනපෙත අගින් නොපෙනි ගිය පසු අපි උස පෙරදිග කඳු පෙළ දෙසට හැරුණෙමු.
"යමු" ඈ උඩ පනිමින් කීවා ය. "ආයෙ නතරවෙන්නෙ නැතුව ම"
පරිසරය දැන් උණුසුම් ය. වායු රැළි ව්‍යාකූල ය සැර ය. අහසේ තරු එකක්වත් ඉතිරිව නැත. ඉර බොහොම ඉක්මනින් කඳු පෙළ මතින් අහසට නගිනු ඇත.
"එන්න. ඉක්මන් කරමු" මම ගල් පතුරක් උඩට නැග ඇයට අත දුනිමි. ඈ අතේ එල්ලී කුඩා වැඳිරියක මෙන් පතුර උඩට නැංගා ය. කඳු මුදුන දැන් මහා යෝධයෙකු මෙන් අප හමුවේ නැගී සිටියි. අපට ඉර උදාවට පෙර එය නැගගත හැකි වෙද? ප්‍රශ්නය වූයේ එයයි.
අප සිටියේ කන්දේ සෙවනැල්ල යට ය. ඒ නිසා සෙවනැල්ලට එපිටින් ලෝකයට වෙමින් තිබූ විපර්යාසය ගැන අප දැනුවත්ව සිටියේ නැත. අප ආපසු හැරී බලන්නට නැවතුණේ ද නැත. කන්ද වටා ඇඳෙමින් තිබූ රක්තවන් ආලෝක චාපය පමණය අපට අවසාන ඉර උදාව ගැන කියන්නට සිටියේ. සුළග ඇඟ පිළිස්සෙන තරමට උණුසුම් වී ඇත, ඒත් ඒවායේ මෘදු තුනීකම තවමත් ඉතිරිව තිබිණි. ඒවා ඇගේ මුහුණ රත් පැහැ කරනු මට දැක ගත හැකිය. මම හති හලන ගමන් ඈ දෙස ද බැලුවෙමි. ඈ ද දහඩිය අතරින් රතු වුණු මුහුණ නියවා සිනාසුනාය.
සෙවනැල්ලේ අඳුර ද කෙමෙන් කෙමෙන් තුනීවෙන්නට වූයේ ය. අපි නැග එන රක්ත තැඹිලි ආලෝකයෙන් එළිය වන ප්‍රපාතය නැග ගියෙමු. සුළඟ දැන් චණ්ඩයි. එය රත් වුණු වැලි කැට ද අත්ලට ගෙන ඉවක් බවක් නැතිව අපේ මුහුණුවලට දමා ගසයි. විටෙක කන්ද මුදුනට අප ව තල්ලු කරන එය මොහොතකින් උමතුවෙන් මෙන් අපව කන්ද පහලට තල්ලු කරයි. එහෙත් අපි එය නැග ගියෙමු, මාංශපේෂි ඒවාට දරාගත හැකි සියල්ල දරාගනිමින් අතිරික්තයෙන් අප කන්ද මුදුනට තල්ලු කලහ. මම ඇගේ අත රිදෙන තරම් තදින් අල්ලාගෙන සිටි බව සැබැවි, එහෙත් එය අත අතහැරිය යුතු අවස්ථාව නොවේ. කඳු මුදුන දැන් පෙනෙන මානයේ.
"අන්න සමනල්ලු" ඈ හදිස්සියේ ම කීවා ය. මම මොහොතක් හැරී බැලුවෙමි. මගේ සෙරෙප්පු දෙකෙන් එහාට ඇරඹෙන ප්‍රපාතය දිගේ සමනල්ලු රෑනක් අප වාගේ ම කන්ද මුදුනට පියාඹා එති. ඈ ඇය ව අල්ලා ගැනීම මට බාර දී අනෙක් අතින් සමනල්ලු අල්ලන්නට තැත් කලා ය. උමතු සුළඟ, වැළි කැට ප්‍රවාහය මැදින් උන් සමනල් ගමනින් තටු සලති. උන් අප පසු කර පියාඹා ගියහ. පියාඹා යන ගමන් ම කැබලිවලට බිඳී ඒ කැබලිත් තව තව කුඩා කැබලිවලට බෙදී අපට ඉහල අහසේ දී වියැකී දියැවී නොපෙනී ගියහ. රන් පාට සමනල්ලු රන් පාට වා ගුලිවලටත් කළු පැහැ සමනල්ලු කළුපැහැ වා ගුලිවලටත් දියවී යා ම අපූරු ය.
"මාව ගන්න උඩට" ප්‍රපාතයේ එල්ලී ඈ කෑ ගැසුවා ය. සුළඟේ ගෝෂාව මැද ඇගේ වචන මට පැහැදිලි නැත. ඒත් අප යන්නේ උඩට ය. මම ඈ ඉහල ගල් කුළට ඇද ගතිමි. ප්‍රපාතය පාමුල බිම්කඩ දැන් කුණාටුවේ පැහැයෙන් අවපැහැ ගැන් වී ඇත. ඉහල අහස ඇස් පුළුස්සන තරම් වූ රක්තවන් දීප්තියකින් වෙව්ලුම් කයි.
"එන්න. තව ටිකයි" අප නගින්නේ අවසාන පියවර කිහිපය සහ වැයකරන්නේ සිරුරේ අවසාන ශක්ති සංචිතයන් ය. අප ඒවා අවසන් වූ පසු මුළු සිරුර ම වුව වැය කරන්නට පසුබට නොවන බව අපේ සිරුරු දැන සිටියා විය යුතු ය. ඒවා කිසිවිටෙකත් මැසිවිලි නැගුවේ නැත.
ඊලඟ මොහොතේ අප දැනගන්නේ අප ඉන්නේ කඳු මුදුනේ බව. අපි නැගිය යුතු අවසාන ගල් පතුරේ සෙවනැල්ල යට නැවතුණෙමු. තව එක පියවරකින් අපි අවසාන ඉර උදාව නරඹමු.
"අපි ආවා" ඈ මට කනට ළං වී කෑ ගෑවා ය. මම ඇගේ ඇහි බැම වටා වූ ලුණු පියළි අතගා බැළුවෙමි. ඒවා බලා සිටියදී ම විවිධ වර්ණ නංවමින් දැවී අළු වෙයි. තාපය ඒ තරම් දෘඩය. ඒත් එසේ පුපුරු හලමින් දැවෙන විට ඇත්තේ අමුතු ලස්සනකි.
"ඉර බලමු" මම ද කෑ ගෑවෙමි. මගේ රැවුල ලුණු ස්ඵටික සමග දැවෙමින් තිබිණි.
"පොඩ්ඩක් ඉන්න" ඈ ගල් බිත්තියට හේත්තු වූවා ය. "පහළ බලන්න. ලස්සනයි"
මා ද ඈ අසලින් ගල් බිත්තියට හේත්තු වී පහතින් පෙනෙන මහා ලෝකය දෙස බැළුවෙමි. කන්දේ යෝධ සෙවනැල්ලට එපිට බිම්කඩ සූර්යයාගේ අධිකතර තාපය හේතුකොටගෙන දුම් දමමින් ඇවිලෙයි. අළු පාට උස ගස් සෙවනැල්ලෙන් පිටතට නිරාවරණය වත් ම පත්තර පිටු තීරු මෙන් ඇවිලෙන ආකාරය අපූරුය. ඈත කැනවරල් තුඩුවේ ඉතිරිව තිබූ එකම ෂටලය ඇද වී රක්ත තප්ත වී ගිනි ඇවිලුණු ආකාරය ඈ මට පෙන්වූවා ය. ඒත් වඩා අපුරු දර්ශනය වූයේ ගීසා පිරමීඩවල ගල් දිය වීම ඇරඹුණු පසු ඒවා ලිස්සා වැටෙන්නට වූ ආකාරයයි.
බෝඩිමෙන් මුලින් ම සෙවනැල්ලෙන් නිරාවරණය වූයේ තවමත් ඉදිකර අවසන්ව නැති කොන්ක්‍රීට් වහලයේ කම්බි ය. ඒවා රත් පැහැ ගැන්වී එකවරම නිලාකූරු මෙන් පුපුරා හැළුණේ ය. සෙවනැල්ල කෙටිවත්ම තත්පරයක් දෙකක් මහා තාප දීප්තියේ නොසැලී සිටි බෝඩිම කහ පැහැ ගිනි දළුවලින් වැසී ගත්තේ ය. අන්තිමට ගේට්ටුව ළඟ තිබූ 'බෝඩිම' යන ලෑලි පුවරුව ගිනි ගත්තේ ය. හිරු තාපයට නිරාවරණය වන්නට පෙර සෙවනැල්ල තුල දී ම එය ගිනි ගත්තේ ය.
මා ඈ දෙස බලන විට ඈ මා දෙස බලා සිටියා ය හෝ සමහර විට ඈ මා දෙස බලන විට මම ඈ දෙස බලා සිටියෙමි. "අපි ඉර බලමු" ඈ කීවා ය.
ඊලඟට අපි අපේ කුඩා සෙවනැලි බිම්කඩේ ආරක්ෂාව අතහැර නැගී සිටියෙමු. මම අවසාන ගල් පතුර ද නැග ඇයට අත දිගු කලෙමි. ඈ අතේ එල්ලී ගල් පතුර නැග නැගී සිටියා ය. එතැනින් එහාට නගින්නට තැනක් ඉතිරිව තිබුණේ නැත. අපි කඳු මුදුනේ සිටියෙමු.
ඇගේ මුහුණේ අමුතු හිනාවක් තිබිණි. එහි අර විකාර නියවිල්ල ද තිබුණේ ය. ඇගේ දියව යමින් තිබූ ඇහි බැමක් සන් කිරීම සිදු කලේ ය.
ඔව්. අපි හිරු දෙසට හැරුණෙමු. අහසේ ඉරක් නොතිබිණි. මුළු අහස ම හිරු ය. එය රක්තවන් අහසකි. ඒ රක්ත වර්ණ තාපයේ තිබූ දිව්‍යමය ස්පර්ෂය කෙතරම් සෞම්‍ය ද කිවහොත් එය ඔබේ ජීවිතයේ සියළු වේදනාවන් එක් ඇඟිලි තුඩු ස්පර්ෂයකින් අතුරුදන් කරවයි. හදවත කෙතරම් සියුම් ස්වරයකින් පෙළන්නේ ද කිවහොත් ඊළඟ මොහොතේ ඔබ විශ්වයේ මහා චක්‍රාවාටවල සිට ගෙදර කවුළුවේ ඇති දුහුවිලි කැටයක් දක්වා ජීවත් වෙයි. එතරම් කාරුණික ශක්තියක් අත්විඳ අවසන්කිරීමට ඔබට කිසිදාක නොහැකිවනු ඇත.
ඔහු මට ඈ දෙස බලන්නට කීවේ ය. මම ඈ දෙස බැළුවෙමි. ඈ සිනාසෙමින් සිටියා ය. රක්ත්වන් ශක්තියෙන් වට වූ ඈ මනුශ්‍යවර්ගයා ඉතිහාසයක් පුරා සොයා අසමත් වූ යමක් බවට පත් වී මා ඉදිරියේ සිටගෙන සිටියා ය. ඇය කිසිවකින් හෝ අඩු නොවූවා ය. ඈ තවදුරටත් ඈ නොවූවා ය. ඈ ඉතිහාසයේ සිට සියළු ම ස්ත්‍රීන් වූවා ය.
ඊළඟ මොහොතේ මා ඈ දෙසට ළං වෙමින් සිටියෙමි. ඇගේ ඇස් සෙමෙන් පියවෙමින් තිබිණි. අපේ දෙතොල් ළං වත් ම අපි දිව්‍යමය දුහුවිල්ලක් බවට පත්වෙමින් අපව ම අතහැර යමින් සිටියෙමු. දුහුවිල්ලක් වීමට ප්‍රථම මට ඈ වෙත ළං විය හැකිදැයි මා දන්නේ නැත. ඒත් මම ළං වෙමින් සිටියෙමි ... ළං වෙමින් ... ළං වෙමින් ...


හේගලියානු වෙනස


හේගල්ගේ ඩයලෙක්ටික්ස් වල එක නියමයක් ඇත, එය ප්‍රමාණාත්මක වෙනස ගුණාත්මක වෙනස බවට පත් වීම ලෙස හැඳින්විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස වතුර නැටීම එක වර සිදුවන්නේ නැත. එක එක ජල අණුව ඒ සඳහා අවශ්‍යය සීමාව ඉක්මවා යා යුතු ය, අවසාන වශයෙන් 'වතුර' හෙවත් ජල අණු වල බහුතරය නැටීමට පටන් ගනියි.
ලංකාව වෙනස් කිරීමට නම් හරි නායකයෙකු පැමිණෙන තෙක් බලා සිටින ඔබට විනාඩි කිහිපයක නිහඬතාවයක් ... හරි නායකයා දෘශ්ටිවාදී ලෙස වෙනස් ලෝකය 'හරි' විදියට පාලනය කරන්නට උත්සහ කරන්නේ නම් එය ෆැසිස්ට්වාදයකි. ෆැසිස්ට්වාදයට අපි වෛරකරමු.
අපි මොහොතකට හේගලියානු වෙමු. දෘශ්ටිවාදය (Ideology) සහ හෙජමොනිය (Hegemony) යන සංකල්ප ගැන සැලකිලිමත් වෙමු. අපි අනෙකා පාලනය කරන නියම බල සබඳතා (power relations) ඔවුන්ට පෙන්වා දෙමු. වටහාගැනීම තුළ අවසාන වශයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි ප්‍රකාශයක් තුල සිස්ටම් චේන්ජ් එකක් සිදුකරනු ඇත.
සමාජය වෙනස් කිරීමට ඇති එක ම ක්‍රමය එය ය. එය ඉතිහාසය විසින් ද ඔප්පු කර ඇත



පිපිරීම


Image result for war sri lanka

'මෙහෙ පිපිරෙනකොට මෙහෙම නම් එහෙ පිපිරෙනකොට ඒ මිනිස්සුන්ට කොහොම දැනෙන්න ඇද්ද ?' යන මහා මානුෂික විස්සෝපයෙන් ලතවෙන අය මේ දිනවල බුකියේ නිතර දැකගත හැක. ඔබ හොඳින් මේ මානුෂික රෝගයේ පතුල අතගා බැලුවහොත් අපූර්ව කාරණයක් සොයා ගත හැක, ඒ බයියන් සහ මේ මානුෂික ලිබ්බන් අතර කිසිදු වෙනසක් නැති බවයි. එසේ වන්නේ කෙසේ ද ?
බයි මතයට අනුව යුද්ධය දිනා රට බේරා ගත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ, රාජපක්ෂ ම පමණි යන්න ය.
නව ලිබි මතයට අනුව ද යුද්ධය කලේ මහින්ද රාජපක්ෂ ය, රාජපක්ෂ ම පමණ ය. ඒ නිසා යුද්ධයේ දී සිදුවූ අමානුෂික දේවල්වලට මහින්ද සහ හමුදාව වග කිව යුතු ය. මහා මානුෂික ලිබ්බන් වන අප සහ වැඩවසම්කාර මහින්ද සහ මහින්දගේ කුලී හමුදාව යනු එකිනෙකට බහිෂ්කාර වූ සමාජයන් දෙකකි. ඒ නිසා මහින්දගේ සහ හමුදාවේ අමානුෂිකකම් දැක අප පුදුමයට සහ විස්සෝපයට පත් වමු.
සිවිලි යුද්ධයේ දී හමුදාව ලිබරල් දෙමලා ඉතිරි කර ජාතිවාදී දෙමළා පමණක් ඝාතනය කලේ නැත, ෂෙල් වෙඩිවලට සිත් කියවිය නොහැක. එල්.ටී.ටී ය සිංහල ජාතිවාදියා පමණක් ඝාතනය කර මෙවන් දේවල් ලියන මානුෂික ලිබ්බන් බේරා හැරියේ නැත, බෝම්බවලට සිත් කියවිය නොහැක. හිතේ තිබෙන කතන්දර යුද්ධයට අදාල වූයේ ම නැත, ශ්‍රී ලංකාව සහ ඊළම අතරය අරඟලය තිබුණේ, කොල්ලන් ද බල්ලන් ද රහතුන් ද සෝවාන්කාරයන් ද සියල්ල ම යුද්ධයේ කුරිරුකමට ගොදුරු විය.
සියළු දෙනා ම සිවිල් යුද්ධයේ ගොදුරු වූයේ නම් දැන් තැන් තැන්වල එය මගේ යුද්ධයක් නොව මහින්දගේ සහ හමුදාවේ යුද්ධයක් යැයි වර නැගිමට යාම කවර නරුමකමක් ද ? අතිරේක ප්‍රශ්නය යුද්ධය අවසාන වූ පසු ඔබට වෙනදාට වඩා සැනසීමකින් බසයක යන්නට පිළිවන් වුණි ද ? පිළිතුර ඔව් නම් ඔබ එම යුද්ධයේ කොටස්කාරයෙකු වන අතර 'මෙහෙ පිපිරෙනකොට මෙහෙම නම් එහෙ පිපිරෙනකොට ඒ මිනිස්සුන්ට කොහොම දැනෙන්න ඇද්ද ?' ප්‍රකාශ කිරීම තුල එය අපේ යුද්ධය නොවේ ය මගේ අතේ ලේ ගෑවී නැත මගේ හෘද සාක්ෂිය සුදු පිරුවටයකි යන්නෙන් අත පිසදා ගැනීමට ඔබට කොහෙත් ම අයිතියක් නැත.
මෙම නරුම කතාව පට්ට මානුෂික ලෙස හැඟී ගිය ද ඒ තුළ ඇත්තේ තමා දෙමළාගේ විඳවීමට වග නොකියන බවත් ඒවාට වග කිව යුත්තේ රාජ්‍යනායකයින් ලැයිස්තුවක් සහ සිංහල ජාතිවාදය බවත් වර්තමාන දෙමළා ගැන කතා කිරීමෙන් මා පළ කරන්නේ ආදරයක් පමණක් බවත් උන් වෙනුවෙන් කතා කිරීම තමාගේ 'වගකීම' නොවන බවත් උන් එල්ලී මැරුණත් මට රෝස මලක් අරගෙන 'ආදරයෙන්' හැඬිය හැකි බවත් එහෙත් තමා උන්ගේ අයසට වග කියන්නේ නැති බැවින් උන් බේරාගන්නට වුවමනාවක් නැති බවත් යන අතිශය ආත්මාර්ථකාමී ප්‍රයෝගයකි. ලිබරල් ප්‍රයෝග අල්ලන්නට බැරි තරම් සියුම් ය.
මට මේ බොරුවට දුක්වන ලිබ්බන් සහ ජෙප්පන් පෙනෙන්නේ මනුෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් කිඹුල් කඳුළු හෙලන කපටි ආරක්ෂකයින් රෑනක් ලෙස පමණි.
සිවිල් යුද්ධයේ දී ඝාතනය වුණු මනුෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් 'අන්න අරූ තමා කලේ, අපි නං නෑ' මූඩ් එකෙන් මිදී අප සියළු දෙනා ම වග කිව යුතු ය යන්න වටහා ගත යුතු ය. බොරු ආදරයකින්, කඳුළු පෙරීමෙන්, රෝස මල් වැනීමෙන් හෘද සාක්ෂියට වංචාකිරීමෙන් වළකින්න.

නව ලිබරල් මනුෂ්‍යත්වය



මුලින් ම අපිට මානුෂිකත්වය කියන එක හරියට ඩිෆයින් කර ගන්න වෙනවා ... දැන් සෙක්ස් ඕනෙ තරම් තියෙනවා, ඒත් එක්ක ම කොණ්ඩම් තියෙනවා ... අපිට දැන් කිසි කරදරයක් නැතුව මහන්සියක් වෙන්නෙ නැතුව සෙක්ස් කරන්න පුළුවන් චැට් එකෙන්, අතින්වත් අල්ලන්නේ නැතුව ... දැන් ෆෝල් ඉන් ලව් නෑනේ, එහෙම නැත්නම් ආදරයෙන් බැඳීම කියන එක නෑනේ ඒ වෙනුවට තියෙනවා ලිවින් ටුගෙදර්. නව ලිබරල් ලෝකය ඇතුළෙ අපව එකිනෙකාගෙන් ඉතා ම තදින් ඈත් කරල තියෙන්නේ, හැබැයි අප එකිනෙකාට ඉතා ම ළඟ බවට මායාවක් මවල තියෙනවා ... ගෝලීයකරණය අප ළං කලා ද ඈත් කලා ද ? අන්න ඒක තමා සැබෑ ප්‍රශ්නෙ ...

කොණ්ඩම් එකක් සහිතව සෙක්ස් කිරීම යනු ඕකේ අපි විනෝද වෙමු, හැබැයි මට වගකීම ගන්න ඕනේ නෑ කියන එක, සෙක්ස් චැට් කරන එකත් කොණ්ඩම් භාවිතාවක් වගේ තමා, අනෙකා සහ තමා අතර දුර රබර් පටලයේ කාර්යය කරනවා, කිසිදු කැළලක් රහිත ලිංගික අත්දැකීමක් ... ආදරය වෙනුවට ලිවින් ටුගෙදර් ආදේශ වීමත් ඕක ම තමා, හරි අපි එකට නිදා ගමු, හැන්දෑවට වැඩ ඇරිල ඇවිත් කතා කරමු, සෙනසුරාදට ෆිල්ම් එකක් බලන්න යමු, දුක හිතුණම ඔළුව අතගගා කතා කරමු ඒත් මා ඔබ පිළිබඳ වගකීමක් දරන්නේ නැත ...
ලිබරල් මනුෂ්‍යත්වයත් ඔය වගේ ... මට රෝස මල් අහසට වීසි කරන්න පුළුවන්, සෝෂල් මීඩියා පිරෙන්න කවි ලියන්න පුළුවන්, චිත්‍රපට පුරා දුක කියන්න පුළුවන්, කඳුලු බහිනකම් රැඩිකල් සිංදු අහන්න පුළුවන් ඒත් මම දුක් විඳින එකා ගැන වගකියන්නේ නෑ. අන්න ඕකයි ලිබරල් මනුෂ්‍යත්වය ... මතක තියාගන්න, වැඩිපුර අඬනකොට වැඩිපුර කවි ලියවෙනකොට ඒකෙන් කියවෙන්නේ තමා ඒ හා සමානව ම වගකීමෙන් නිදහස් බවක් ...
ඒ නිසා ජාතිවාදීන්ගේ වියරු ඉල්ලීම මෙන් ම ලිබරල්වාදීන්ගේ නරුම ඉල්ලීම ගැන ද එක ලෙස සැලකිලිමත් වෙමු.

මිනිස් විභව්‍යතාවයේ සීමාව


උණ්ඩියාගේ මිනිස් විභ්‍යවතාවය පිළිබඳ මහා බලාපොරොත්තු සහගත හීනයට මා ඉතා කැමතිය. මිනිස් වර්ගයා දැන් රිංගා සිටින අඳුරු ගුලෙන් එළියට ගන්නට එම දෘශ්ටිවාදය අතිශය වැදගත් ය. මා නැවතත් කිව යුත්තේ එය දෘශ්ටිවාදයක් පමණක් බව ය, ඕනෑ ම දෘශ්ටිවාදයක යට එළියට ඇදීම තුල එහි සීමාව සටහන් වන බැවින් එහි සීමාව සටහන් කරනු පිණිස මම මෙය ලියමි.
මිනිස් වර්ගයාට අභ්‍යවකාශයේ සීමා අතික්‍රමණය කරමින් ස්වභාවධර්මය පාලනයට සහ නියාමනයට ගනිමින් ඉදිරි ගමනක් යෑමට හැකි ය. මෙම මතය සමාජගත වීම මගින් අභ්‍යවකාශයට යෑම කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ තවමත් ස්වාධීන වන්නට නොහැකි වූ වැඩවසම් වහල් සමාජයට නැවත ජීවත් වන්නට හේතුවක් සපයයි. දාර්ශනිකව මෙය කොතරම් දුරට ඇත්ත ද ? සහ දාර්ශනික ව මෙම ධනාත්මක උද්‍යෝගයේ යටිපෙළ ඇල්විය හැකි ද ?
මාක්ස් මනුශ්‍ය ස්වභාවය පිළිබඳ විග්‍රහ කරන්නේ මෙසේ ය.
සතුන් ද නිශ්පාදනයේ යෙදෙන බව සැබවි. උන් කූඩු සහ වාසස්ථාන තනා ගනිති. සතුන් නිශ්පාදනයේ යෙදෙන්නේ උන්ගේ සහ පැටවුන්ගේ මූලික අවශ්‍යතා වෙනුවෙනි, මූලික අවශ්‍යතාවය මතුවන මොහොතේ දී පමණය, එහෙත් මිනිසා නිශ්පාදනය කරන්නේ එම මූලික අවශ්‍යතාවලින් නිදහස් වූ විට ය, සැබවින් ම ඔහු මූලික අවශ්‍යතාවලින් නිදහස් වූ විට වඩා හොඳින් නිශ්පාදනයේ යෙදෙයි. සතාට තමා පමණක් නිර්මාණය කරගත හැක(ප්‍රජනනයෙන්), එහෙත් මිනිසාට එපමණක් නොව සමස්ත ලෝකයක් ම නිර්මාණය කරගත හැක. සතා මූලික අවශ්‍යතා වල රීතියට නිශ්පාදනය කරන අතර මිනිසාට සුන්දරත්වයේ රීතිවලට අනුව ද නිශ්පාදනය කල හැක.
මාක්ස් මිනිසා සහ තිරිසන් සත්ත්වයා අතර වෙනස පැහැදිලි කරන්නේ මෙසේ ය. මිනිසාගේ විශේෂත්වය සිතේ ඇති රූපය, ආකෘතිය සැබෑ ලෝකය තුල ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ හැකියාව ය. සිතේ ඇති රූපය සංකේතවල නිශ්පාදනයකි. අභ්‍යවකාශයට යානයක් යැවීම හුදු පුද්ගල අවශ්‍යතාවයක් නොවේ, එය එපමණකින් පමණක් කල නොහැක. ගණිතය, භෞතික විද්‍යාව සහ ඉංජිනේරු තාක්ෂණයේ සංකේත නියම තුළ මිනිස් මනසේ ව්‍යාපෘතියේ මූලික සටහන ඇඳෙයි. ඉනික්බිතිව එය සැබෑවක් වෙයි. ගේ කුරුල්ලා ගේ කුරුළු කූඩුවක් සැකසීම කිසි විටෙකත් නව නිර්මාණයක් නොවන්නේත් මිනිසාගේ දියුණුව නව නිර්මාණවල එකතුවක් වන්නේත් ඒ නිසා ය.
අමු ලෝකය හෙවත් ස්වභාවධර්මය සමග හැප්පීමට වෙනස් කිරීමට සහ තමාව ම වෙනස් කිරිමට ඇති මෙම හැකියාව බටහිර පුනරුදයත් අවසානයේ දී මාක්ස් අතින් විඥාණවාදයෙන් ප්‍රායෝගික ලෝකයට ගෙන ආ කතාවකි. විශ්වය පුරා ව්‍යාප්තවන්නට ඉඩ දෙන මහා පුද්ගල විභව්‍යතාවය මාක්ස්ගේ න්‍යායගත කිරීමකි, එය ලිබරල් ධනවාදයේ ජයග්‍රහණයක් බව සිතීම විකාරයකි.
ලිබරල් නිදහස පුද්ගලයෙකුගේ හැකියාවල විභව්‍යතාවය ගැන කියන්නේ මොනවා ද ? මාක්ස්වාදයෙන් ම කතා කරන්නේ නම් කර්මාන්තශාලාවල නැගීම එනම් වැඩවසම් ක්‍රමය නිශ්ප්‍රභා වී යමින් රදළ පන්තිය අවලංගු කාසි බවට පත් වූ කාලය බුර්ෂුවා පන්තිය ඉඩම් අතහැර කර්මාන්තශාලා සොයා නගරයට ඇදුණු කාලය මිනිස් නිදහස සහ විභව්‍යතාවය ගැන නව මතවාදීමය වෙනසක් ඇති කළේ ය. ඉඩම් තුළ රැඳී සිටීම තවදුරටත් දි‍යුණු වන්නට හෝ අවසාන වශයෙන් ජීවත් වීමට සුදුසු ක්‍රමයක් නොවී ය, නගරවල කර්මාන්තශාලා බිහි වූ අතර ඒවායේ කොටස්කාරයින්වීමෙන් ඊට වඩා වැඩි යමක් සොයාගත හැකි විය. එහෙත් කර්මාන්ත සඳහා මිනිසුන් ඇද ගැනීමට මතවාදීමය තල්ලුවක් දීමට අවශ්‍යය විය. එය ධනවාදී ක්‍රමයෙන් ලස්සනට නිර්මාණය කර ප්‍රචාරය කරන ලදි.
- වෘත්තීය විශේෂඥතාවය හඳුන්වා දීම. මෙමගින් ක්‍රම දෙකකට වාසි සැලසේ. කර්මාන්තයකට සියල්ල දන්නා කම්කරුවෙකු අවශ්‍ය නැත, අවශ්‍ය කාර්යය සඳහා විශේෂඥයෙකු පමණක් අවශ්‍යය වේ. දෙවැනි වාසිය, විශේෂඥයාට තනිව සිය ජීවිතය සම්පූර්ණ කරගත නොහැක, ඔහුට/ඇයට පාරිභෝජකවාදයේ කොටස්කාරයෙකු විය යුතු ම ය. අපට කැලයකට ගොස් අල හාරා ගසකට නැග පොල් කඩා වී ඉස සහල් නිශ්පාදනය කර ජීවත් විය නොහැක, නොදනිමු, අප ඒවා මිළ දී ගත යුතුයි. පාර්භෝජකවාදයට පර්භෝජකයින්ගෙන් තොර පැවැත්මක් නැත.
- දැනුම ජනතා සන්තක කිරීම, නිදහස් කිරීම. දැනුම ජනතාවට නිදහස් කිරීම හුදු ආදරයෙන් කල එකක් නොවේ. කර්මාන්ත සඳහා තාක්ෂණික දැනුම සහිත වුවන් අවශ්‍ය ය. බලෙන් වහල්කමේ යෙදවිය හැකි වුව ද දැනුම බලෙන් පෙවිය නොහැක. දැනුම උත්කර්ෂයට නංවා නිදහස් කිරිම මගින් ඔවුන්ට අවශ්‍ය කම්කරුවන් ක්‍රමානුකූලව සහ ප්‍රමාණවත් වේගයකින් නිශ්පාදනය කරගත හැක.
මතක තියාගන්න. ලිබරල් අධ්‍යාපනය යනු කම්කරුවකු නිර්මාණය කිරීමට අවශ්‍ය අධ්‍යාපනයයි. තාක්ෂණික විෂයන්ට මේ තරම් ඉල්ලුම ධනවාදය විසින් තීරණය කළ එකකි. ඔබේ අධ්‍යාපන අංශය තෝරා ගැනීම ධනවාදය විසින් තෝරාගත් විකල්පවලින් එකක් පමණි. එක්කෝ ඔබ ඉංජිනේරුවකු හෝ වෛද්‍යවරයෙකු විම අතරින් එකක් තොරා ගනු ඇත. එහෙත් ඒ විකල්ප දෙක සිස්ටම් එකෙන් නිර්මාණය කර නිශ්චිත කල එකකි.
ලිබරල් නිදහස යනු සැබවින් ම සැබෑ නිදහසක් නොව මුලින් තීරණය කල විකල්ප කිහිපයක් අතරින් එකක් තෝරා ගැනීමේ නිදහස ය. ලිබරල් මිනිසාගේ හැකියාවේ අසීමිත විභව්‍යතාවය අවසානවශයෙන් විකල්ප කිහිපයක් අතරින් එකක් තෝරා ගැනීම, මුලින් නීර්ණය කර තිබූ ඉලක්කයක් කරා ළඟා වීම විය හැක.
දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු මෙම ව්‍යුහය නිරන්තරයෙන් ප්‍රශ්න කිරීමට ලක් විය. මෙම විද්‍යාත්මක හා තාක්ෂණික දියුණුවේ අවසන් ඵලය කුමක් ද ? එහි අරමුණ කුමක් ද ? නැවතත් මිනිසා තමා ව ප්‍රශ්න කිරීම කෙරෙහි යොමු විය. දැන් මෙහි දී ඇසෙන්නේ සාංදෘශ්ඨිකවාදී ප්‍රශ්නයයි.
අභ්‍යවකාශය කරා නොනිමි ගමනකට මුල පුරන මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ අරමුණ කුමක් ද ? මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයට අරමුණක් ඇත් ද ? මිනිස් ජීවිතයට අරමුණක් ඇත් ද ?
"God is dead" නීට්ෂේ පවසයි. දෙවියන්වහන්සේගේ මරණයෙන් පසු මනුෂ්‍යවර්ගයාට සීමා පමුණුවන්නට තෝරා ගැනීම සඳහා විකල්ප ඉදිරිපත් කිරිමට කිසිවෙක් නැත. එය මනුෂ්‍යවර්ගයාගේ පූර්ණ නිදහසයි. ලිබරලය තුල ආර්ථික දෙවියෙකු පවතියි. සාංදෘෂ්ටිකවාදයේ දී කතා කරන්නේ මනුෂ්‍යයා මවා පෑ නිදහසින් පමණක් නොව සියල්ලෙන් ම නිදහස් වූ මිනිසෙකු ගැන ය.
දෙවියන්ගෙන් නිදහස් වූ මනුෂ්‍යයා වටහා ගන්නා පළමුවන් කාරණය විශ්වයට අරමුණක් නැති බව ය. තවදුරටත් විශ්වය යනු දෙවියන්ගේ කැමැත්තට ක්‍රියාත්මක වන්නක් නොවේ. තව දුරටත් විශ්වය මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නක් ලෙස සැලකිය නොහැක. එය හුදු අහඹු සිදුවීම්වල එකතුවක් පමණක් වෙයි.
ශිෂ්ටාචාරයට පමණක් නොව මිනිසාට ද පරම අරමුණක් නැත. තමාගේ ඉපදීම තමා තීරණය කරන්නක් නොවන අතර ඉපදී ටික කලක් යනවිට තමා බාහිරින් එන්නත් කල අරමුණු තමාට වුව පාලනය කරගත නොහැකි ආශාවන් ආදියෙන් ආදියෙන් තම ජීවිතය රාමු කෙරී ඇති බව වටහා ගන්නා නිරාගමිකයාට ඊළගට එන ප්‍රශ්නය තමාට ජීවත් වීම සඳහා ඉන්ධන බවට පත් වී ඇති මේ සියල්ල තමාගේ නොවන බවයි, මෙම ව්‍යුහය තුළ ඉපදීම තුළ ඉපදීම තම තීරණයක් නොවන අතර දැන් තමා 'මම' යන තමාට අයිති නැති රාමුවක හිර කර ඇති බව වටහා ගනියි. දැන් දෙවියන්ගෙන් නිදහස් වූ මිනිසාට මෙම සිරකූඩුවෙන් නිදහස් වී සැබෑ නිදහස් ජීවිතයකට යන්නට වුවමනා වෙයි. එහෙත් සැනෙකින් ඔහුගේ/ඇයගේ හිතට එන ප්‍රශ්නය 'අරමුණ' යන සංකල්පය ද තමා නම් නිර්මාණය කල හිරකූඩුවේ කොටස්කාරයෙකු බව ය. සැබෑ නිදහස තුල ඔබට පැවැත්ම සඳහා කිසිදු අරමුණක් සොයාගැනීමට නොහැකි වනු ඇත, මන්ද යත් එහි අරමුණක් නැති බැවිණි. අවසානයේ දී මිනිසාට ද ශිෂ්ටාචාරයට ද සිදු වන්නේ සියදිවි නසා ගැනීමට ය. නිවන් දැකීම මිනිසාගේ අරමුණ බව එකෙක් පවසත් ම 'මං දුක් විඳිනව කියල මං දන්නවා, ඒක ලෝකෙ හැටි, මම දුක් විඳපුදෙන්, ඒත් මොකට ද මං නිවන් දකින්න මහන්සි වෙන්නෙ' නියම නිදහස් පුද්ගලයෙකු මෙසේ ප්‍රකාශ කරනු ඇත.
මිනිස් ජීවිතයේ හිස්කම ශිෂ්ටාචාරයේ නිස්සාරත්වය සැබෑවටම විඳගැනීම සඳහා සාත්‍ර, කැමූ, දොස්තයවුස්කි ආදීන් කියවන්න.
(මිනිස් විභව්‍යතාවය ගැන භෞතික විද්‍යාත්මක සහ ගණිතානුකූල විග්‍රහයක් පසුව බලාපොරොත්තු වන්න.)

සින්තටික් මිනිස්සු



අපි ඔක්කොම සින්තටික් මිනිස්සු ... මට ඔබ ව පේන්නේ සැබෑ ඔබ ලෙස නොව ඔබ මවා පෙන්වන ඔබ ලෙස ... ඔබට මා පෙනෙන්නේ සැබෑ මා ලෙස නොව මා විසින් මවා පෙන්වන මා ලෙස ය. ඔබ සහ අනෙකා අතර සැබෑ මිනිස් සම්බන්ධතාවයක් ඇති බව සිතුවත් සැබැවින් ම ගණුදෙණුව ඇත්තේ ඔබ විසින් මේන්ටේන් කරන වෙස් මුහුණ හෙවත් සින්තටික් මිනිසා සහ අනෙකා විසින් මේන්ටේන් කරන වෙස් මුහුණ හෙවත් සින්තටික් මිනිසා අතර ... සැබෑ මිනිසුන් දෙදනා අඳුරු ගුහාවකට වී අර රූකඩ නටවති ...
අතත්‍යය ලෝකය හෙවත් වර්චුවල් එක නැගී සිටීමත් සමග ඔබට පහසුවෙන් රියල් ඔබ සඟවා වඩා සූක්ෂම ලෙස ඔබේ සින්තටික් එක මේන්ටේන් කල හැකි ය. සෝෂල් මීඩියාවල ප්‍රොෆයිල් යනු සැබෑ අප නොව අප ලෙස ලොවට පෙන්වා දීමට අප ආශා කරන අප වෙයි.
විසංවාදය වනාහී අපේ සින්තටික් රූපය වඩ වඩා පරිපූර්ණවන විට එය සින්තටික් බව එනම් මවා පෙන්වන්නක් බව ව්‍යාජ එකක් බව අවිඥාණිකව ම දැනෙන්නට වීමයි. එසේ නම් ඔබට දිය හැකි පළමු උපදෙස
"මිනිස්සුන්ගේ විශ්වාසය දිනාගැනීමට නම් තමා පරිපූර්ණ, අවංක මිනිසෙකු බව පෙන්වන්නට උත්සහ නොකරන්න." පොඩ්ඩක් වංක වූ සැනින් ඔබ වඩ වඩා විශ්වාසවන්ත වේ.
ආදරයේ දී මේ කතන්දරය වඩා ලස්සනට වැඩ කරයි. ප්‍රශ්නය, ඔබට පරිපූර්ණ රූපශ්‍රීයකින් යුතු ස්ත්‍රියකට ආදරය කල හැකි ද ? කකුලේ නියපොතුවල සිට හිස කෙස් දක්වා ම 'මේන්ටේන්' කරන කෙල්ලක් ඔබට කෘත්‍රිම, සැබෑ නොවන එකියක් සේ පෙනේ. රූපයේ ඇති පුංචි අඩුවක් සමහර විට ඇය සියළු පරිපූර්ණ ස්ත්‍රීන් අභිබවා ආකර්ෂණයට ලක්වනු ඇත. දෙවන උපදෙස
"ආදරය නාභිගත වන්නේ අඩුවක් මත ය" කිසිවෙකුගේ සුපිරි විඳින ජීවිතයේ එක් විඳවීමක් දුටු සැනින් ක්ෂණිකව එය ආදරයකට හැරෙන්නට ඉඩ ඇත.
ස්ලෝවේනියානුවාගේ උපදෙසක් මෙසේ ය, කොල්ලෙක් කෙල්ලෙකුට මෙසේ කියයි. "ඔයා තව ටිකක් කෙට්ටු උනොත් ලස්සනයි"
ආදරය දිනාගැනීම සඳහා කෙල්ල සිහින් වීමට උත්සහ කරන්නේ නම් ජිජැක්ට අනුව එය වැරදි තීරණයකි. මන්ද යත් ඇය උත්සහ කර සිහින් සිරුරක් හිමි කර ගන්නේ නම්, ඇය කලින් සිටි ආකාරය සැබෑ ආකාරයයි, සිහින් සිරුරකින් යුතු ඇය සින්තටික් ආකාරයයි, ව්‍යාජ ආකාරයයි, සැබෑවක් නොවන ආකාරයි, රූකඩ රොබෝ ආකාරයයි.
ආදරය නාභිගත වන්නේ මෙම අඩුව කරා ය, එනම් ෆැන්ටසික සින්තටික් ආකාරය වීමට නොහැකි වීම මත ය. අර කෙල්ලට ස්ලෝවෙනියානුවාගේ දෙන උපදෙස මෙයයි "ඉන්න විදියට ම හිටපං."

මිනිස් විභව්‍යතාවය සහ තාපගතිකයේ දෙවැනි නියමය



තාපගතිකයේ දෙවන නියමය, අප කතා කරන ඉතාම සරල ආකාරයෙන් මෙසේ විස්තර කල හැක. ඔබ සතුව රත් කල යකඩ කෑල්ලක් සහ ශීතල යකඩ කෑල්ලක් ඇත. මේ දෙක එකිනෙක ස්පර්ෂ වන සේ තබා මොහොතක් සිටින්න. කුමක් සිදු වේද ? රත් වූ යකඩ කෑල්ල ක්‍රමයෙන් ශීතල වී ඇති අතර ශීතල යකඩ කෑල්ල ක්‍රමයෙන් රත් වී අවසානයේ දී යකඩ කෑලි දෙක ම එකම උෂ්ණත්වයකට පත් ව ඇත. මෙම ස්වභාවය එනම් තාප අන්තරය හුවමාරු වී සමතුලිත වීම, තාපගතිකයේ දී හඳුන්වන්නේ එන්ට්‍රොපිය වැඩි වීම ලෙස ය. තාපගතිකයේ දෙවැනි නියමය පද්ධතියක එන්ට්‍රොපිය කාලයත් සමග වැඩි වේ ය යන්නයි. ඔබ ද මා ද අත්දැකීමෙන් දන්නා පරිදි තාපය වැඩි යකඩ කෑල්ල තාපය අඩු යකඩ කෑල්ලෙන් තාපය උරාගෙන සිය තාප ප්‍රමාණය වැඩි කරගන්නේ නැත, සිදුවන්නේ තාපය වැඩි තැනින් අඩු තැනට ගලා යාම ය.මිනිසාට ලෝකය වෙනස් කල හැකි ද ? මාක්ස්වාදය පිළිබඳ මගේ පළමු විවේචනය මෙයයි. වෙනස් කල හැකිවීම මාක්ස්වාදී ආකාරයයි, එය නිවැරදි ද ? ප්‍රශ්නය එයයි.
විශ්වීය පරිමාණයෙන් ද අපට විශ්වයේ එන්ට්‍රොපිය වැඩි වීම ගැන සලකා බැලිය හැක. සූර්යයා යනු අධික තාපයකින් යුතු වස්තුවකි, අවට ඇති හිස් අවකාශය සහ ග්‍රහලෝක අඩු තාප ප්‍රමාණයකින් යුතු ය. දැන් විය යුත්තේ තාපය වැඩි තැනින් අඩු තැනට යාම මිස අඩු තැනින් වැඩි තැනට යාම නොවේ. ඒ අනුව සූර්යයා තාපය නිකුත් කරයි, පෘථිවිය වැනි ග්‍රහලෝක තාපයෙන් ද අවකාශය විකිරණ වලින් ද පුරවාලයි.
ඔබ කළු කුහර ගැන අසා ඇත, කළු කුහර අවට ඇති සියල්ල උරා ගනියි. ආලෝකයට වුව මින් පලා යා නොහැක. දැන් ප්‍රශ්නය කළු කුහරයේ තාප ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ නම් තාපය වැඩි තැනින් අඩුතැනට ගලා යාම පිළිබඳ චිත්‍රයට කුමක් වේ ද යන්නයි. මේ සඳහා ස්ටීවන් හෝකින් යෝජනා කලේ තාපගතිකයේ දෙවන නියමය ආරක්ෂාවෙන්න නම් කළු කුහරය වුව වාශ්පීකරණය විය යුතු බවයි.
තාපය යනු භෞතික ද්‍රව්‍යයන් තුල ඇති 'සාරයක්' නොව ඒවායේ අංශුවල චාලක ශක්තිය යැයි ගත හැක. අප චිත්ත පරීක්ෂණයකට යමු. CO2 අණු ඇතුලත් පෙට්ටියක් ඇත. ඒ පෙට්ටියෙ මැද සිදුරක් ඇති අතර වායු අංශු ඇත්තේ එක් පසක පමණි. ඒ පස තාපය වැඩි අතර අනෙක් පස ඇත්තේ රික්තයකි, තාපය අඩු තැනකි. තාපගතිකයේ දෙවන නියමයට අනුව තාපය වැඩි තැන සිට අඩු තැනට යා යුතු ය, එනම් ක්‍රමයෙන් වායු අණු දෙපසට ම සමානව බෙදී යා යුතු ය. මෙහිදී කරුණු දෙකක් ඉදිරිපත් කල හැක.
එක, මුල් අවස්ථාව, එනම් වායු අංශු එක පසක තිබූ අවස්ථාව, පිළිවෙලක් සහිත අවස්ථාව වන අතර වායු අංශු සිදුරෙන් අනෙක් පසට යෑමත් ගැටීමත් සමග ක්‍රමයෙන් මුල් අවස්ථාවට සාපේක්ෂව ව්‍යාකූල අවස්ථාවකට පත් වේ. එනම් එන්ට්‍රොපිය වැඩි වීම යනු පද්ධතියක ව්‍යාකූලතාවය වැඩි වීමකි.
දෙක, තාපය පිළිබඳ සංකල්පය නොව වඩා ක්ෂුද්‍ර ආකාරයක් වන ව්‍යාකූලතාවයෙන් අන්වේෂණය කරන විට, අපට වායු අංශු කාලයත් සමග හරියටම ප්‍රමාණාත්මක පෙට්ටියේ දෙපසට බෙදේ යැයි කිව නොහැක. හදිසියේ ම අහඹුවකින් පෙට්ටියේ සියළුම වායු අණු මුලින් වායු අණු තිබූ පැත්තට යාමට ඉඩ ඇත. වඩා නිවැරදිව කිවහොත් එන්ට්‍රොපිය වැඩි වීම නියමයකට වඩා එන්ට්‍රොපිය වැඩි වීමට වැඩි සම්භාවිතාවක් ඇති බව සැලකිය යුතු ය. මන්ද යත් ඉහත උදාහරණය සැලකූ කල, පෙට්ටියේ වායු අණු නැවත මුල් පැත්තට පැමිණීමට ඇත්තේ ඉතා අඩු සම්භාවිතාවයක් බැවිණි.
මේසයක් උඩ ඇති වීදුරුවක් බිම වැටී බිඳෙන බව සිතන්න. දැන් බිම ඇති සියළු වීදුරු කැබැලි විසිවී, කාලය අනෙක් පස හැරවූ පරිදි චලනය වී වීදුරුව නැවත සකස් වේ යැයි සිතන්න. යාන්ත්‍රවිද්‍යාවට අනුව එය විය නොහැක්කක් නොවේ, අප වීදුරු කැබැලි වලට අවශ්‍ය ගම්‍යතාවයන් නිවැරදිව ලබා දුනහොත් ඒවා සියල්ල එක් වී මේසය මතට විසිවී ගොස් වීදුරුව නැවත සකස් වනු ඇත. එහෙත් අප වීදුරු බිඳෙනවා මිස බිඳුණු වීදුරු කැබැලි එක් වී වීදුරුවක් සකස්වනවා දකින්නේ නැත්තේ ඇයි? හේතුව, නැවත වීදුරුව සකස් වීමට ඇත්තේ අඩු සම්භාවිතාවකි. වැඩි සම්භාවිතාවක් ඇත්තේ පිළිවෙලක් සහිත අවස්ථාව, එනම් වීදුරුව මේසය උඩ ඇති අවස්ථාව, ව්‍යාකූල අවස්ථාව, එනම් බිඳී ගිය වීදුරු කැබලිවල අවස්ථාව කරා යෑමට ය.
මැක්ස්වෙල්ගේ යක්ෂයා
දැන් නැවත චිත්ත පර්යේෂණයට යමු. පෙට්ටියේ එක පසක අංශු ඇත, දැන් ඒවා ක්‍රමයෙන් ව්‍යාකූල වී දෙපසට පැතිරෙයි. මෙහි යක්ෂයෙකු සිටියි, ඔහුට පෙට්ටියෙ මැද ඇති දොර වසන්නට ද විවර කරන්නට ද හැකි ය. ඔහු මෙසේ කරයි, ඔහුට නැවත ව්‍යාකූල තත්ත්වයෙන් පිළිවෙලක් කරා පද්ධතිය ගෙනයන්නට වුවමනා වෙයි. ඔහු මුල් දිශාව කරා ගමන් කරන අංශුවලට පමණක් දොර විවර කරයි, එම දිශාවෙන් පිටතට ගමන් කරන අංශුවලට දොර වසයි. ටික වේලාවකින් මුලින් අංශු පිරී තිබූ පැත්තට සියළුම අංශු එක් රැස් වී තිබෙනු දැකිය හැකි වෙයි. එනම් ව්‍යාකූල තැනින් පිළිවෙලකට සියල්ල ගෙනැවිත් ඇත. ප්‍රශ්නය,
සවිඥාණික ජීවියෙකුගේ මැදිහත් වීමෙන් පද්ධතියක් ව්‍යාකූලත්වයෙන් නැවත පිළිවෙලකට ගෙන ආ හැකි ද? එන්ට්‍රොපිය අඩු කල හැකි ද ? තාපගතිකයේ දෙවන නියමට ප්‍රතිවිරුද්ධව කටයුතු කල හැකි ද ?
අප මෙහිදී අමතක කර ඇත්තේ යක්ෂයා දොර විවර කිරීමට සහ වැසීමට ශක්තිය වැය කරන බව ය. වෙනත් ආකාරයකට කිවහොත් සවිඥාණික ජීවියෙකුට පද්ධතියක එන්ට්‍රොපිය අඩු කිරීමට නම් ශක්තිය වැය කල යුතු බව ය, එනම් පද්ධතියක ව්‍යාකූලත්වය අඩු කිරීමට උත්සහ කිරීම ම තව තවත් ව්‍යාකූලත්වය වැඩි කරයි.
ඔබ ටජ් මහල නම් පිළිවෙලට ව්‍යාකූල භෞතික ද්‍රව්‍යය ගොඩ ගැසීමට කොපමණ ආහාර ප්‍රමාණයක් දවනවා ද? පිළිවෙලකට ඇති සහල්, සතුන් ආදීන් අණු දක්වා කඩා ව්‍යාකූල කර දමනවා ද ? ඔබට පිළිවෙල සකසන්නට ඊට වඩා විශ්වය ව්‍යාකූල කරන්නට සිදු වේ.
මිනිසා මුළු විශ්වය ම තම ග්‍රහණයට ගැනීම, ශිෂ්ටගත කිරීම, පිළිවෙලකට ගැනීම සිදු කල නොහැක්කකි. මන්ද එම උත්සහය තුල විශ්වය ඊට වඩා ව්‍යාකූල වන බැවිණි. මනුශ්‍යවර්ගයා කෙතරම් උත්සහ කල ද විශ්වය ඊට අදාල ගමනේ යයි.
ප්‍රශ්නය, මිනිසාට විශ්වය වෙනස් කල හැකි ද ? පිළිතුර, කිසිවක් වෙනස කල නොහැක.

සාංදෘශ්ඨිකවාදය තවත් දෘශ්ටිවාදයක් පමණක් ද ? හෝ ප්‍රතිදෘශ්ටිවාදයක් ද ? ඔබම තීරණය කරන්න ...


සාංදෘශ්ටිකවාදයේ සංකල්ප කිහිපයක් කෙටියෙන්
The Absurd: විශ්වයට නිසඟ අරමුණක්, තේරුමක් තිබේ ද ? හඳ තුළ ලස්සන නම් සාරයක් තිබේ ද ? ලස්සන හඳට දෙන්නේ අප නේද ? වයසට යෑමේ දුකක් බව ශරීරය දන්නවා ද ? එය හුදු යාන්ත්‍රණයක් පමණක් නේ ද ? එම වයසට යෑම දුකක් වන්නේ ශරීරයට නොව අපට නේ ද ?
කොයියෝගේ ඇල්කෙමිස්ට් හි නිමිති මතක ද ? ඇබ්සර්ඩ් විශ්වයට පුද්ගලයෙකුට නිමිති පෙන්වන්නට, පුද්ගලයෙකු තෝරා ගන්නට, ගමනක් රැගෙන යන්නට, දෛවයක් පෙන්වන්නට හැකියාවක් නැත. විශ්වය ඔහේ පවතින්නකි, සිදුවීම් දාමයකි. සිදුවීම් සියල්ල ප්‍රතිඵල දාමයක් මිස ඊට අරමුණක්, විඥාණයක් නැත. දෙවියන් නොපවතින විශ්වයට තේරුමක් ලබා දෙන්නේ මිනිසා මිස විශ්වය මිනිසාට ජීවත් වීමට හැසිරෙන්නට වුවමනා විදිය දිව්‍යමය අරුතකින් ලබා නොදෙයි.
Authenticity: මිනිසාට තම සිතුවිලි පිළිබඳ තීරණ ගැනීමට අයිතිය ඇත.
Existence precedes essence යනු සාංදෘශ්ටිකවාදයේ පදනම් ප්‍රකාශයයි. පරිණාමවාදය, මා දන්නා ආගම් සියල්ල ම, ජීව විද්‍යාව, භෞතික විද්‍යාව, මනෝ විද්‍යාව මේ සියල්ල Essence precedes existence ස්ලොගනය යටතේ ක්‍රියාත්මක වෙයි. වේලාපත්කඩේ කෙනෙකුගේ උපතේ දී ඔහුගේ/ඇයගේ ජීවිතයේ සාරය ලියා තැබිය හැක, ඒ සාරයට අනුව මිනිසා ජීවත් වෙයි. පරිණාමවාදයට අනුව ජීව විද්‍යාවට අනුව ඔබට ජානවලින් උරුම වුණු ජීවිතයක් ඇත, ඔබට රූපයක් හැඩයක් හමේ පාටක් හිතන පතන විදියක් උරුම වී ඇත. සාංදෘශ්ටිකවාදය ඒවා එසේ නොවේ යැයි කියන්නේ නැත. ඔවුන් කියන්නේ ඔබට පාලනය කල නොහැකි දේවල් ඇතැයි වටහා ගත හැක, උදාහරණයකට ඔබට ඔබේ අතීතය වෙනස් කරන්නට හැකියාවක් නැත. ඔබ කැරපොත්තන්ට බය වීම ඔබට එක සැනින් නවතන්නට හැකියාවක් නැත. නමුත් ඔබේ අතීතයට අයිතිය ද කැරපොත්තන්ට බය ද යන තේරුම ලබා දෙන්නේ ඔබ ය, ඊට නිරපේක්ෂ තේරුමක් නැත. ඔබ ඔබේ සාරය (essence) ට පෙර ඔබ නැමති සිතන්නාගේ පැවැත්ම ගැන අවධානය යොමුකරන විට එම සාරයන්ට ඔබව පාලනය කරන්නට නොව එම සාරයන් ඔබේ තර්කයට අනුකූලව පාලනය කල හැකි වේ, පාලනය කල නොහැකි දේ 'ඒ මගේ දෛවය' යන සාරයට බාර නොදී හුදු අහඹු තේරුමක් නැති සිදුවීමක් ලෙස ගත හැකි වේ.
Despair: ඔබේ පැවැත්ම (Being) එක නිර්වචනය කරන සාරය බිඳ වැටීම ඔබට තව දුරටත් ජීවත් වීමට හේතුවක් ඇති නොකරයි. මයිකල් ජැක්සන් යන පුද්ගල පැවැත්ම ගායකයෙකු සහ නර්තන ශිල්පියෙකු ලෙස ගනිමු, ඔහුට හදිසියේ ම නැවත ගායනා කල නොහැකි රෝගී තත්ත්වයක් ඇති වුණේ යැයි සිතමු. දැන් ඔහුගේ පැවැත්මේ නිර්වචනය බිඳ වැටි ඇත, මිය ගිය හුදු ශරීරයක් ලෙස තව දුරටත් ජීවත් වන්නේ කෙසේ ද ? ඔහු සමහර විට සියදිවිනසා ගැනීමට උත්සහ කරනු ඇත.
මෙහි සාංදෘශ්ටිකවාදී අර්ථය තව ගැඹුරට යයි, මිනිසා යන සමස්තය ම ගමු. අප පැවැත්ම නීර්ණය කරන අරමුණක් ලබා දෙන විවිධ දෘශ්ටිවාද ඇත, පවුලක් නඩත්තු කිරීම, පොතක් ලිවීම, නිවන් දැකීම මේ ඕනෑ ම එකක් පුද්ගලයෙකු සහ පුද්ගලයාගේ අරමුණ විය හැක. නමුත් ජීවිතයට නිශ්චිත පරම අරමුණක් සහ තේරුමක් නැත, විශ්වයට එහි ස්වභාවටය තේරුම් ලබා දෙන්නේ අප විසිනි. සාංදෘශ්ටිකවාදියා මෙම වටහාගැනීමත් සමග හිස්බවකට පත්වේ.
+++ දැන් උණ්ඩියා, සුජීව, උදිත සහ සුභාග ගෙන එන කතාවට එමු, දෘශ්ටිවාදයෙන් මිදීමක් නැත, සිදුවන්නේ එක් දෘශ්ටිවාදයකින් තව එකකට මාරු විය යුතු යි. ඒ නිසා සාංදෘශ්ටිකවාදය ද තවත් එක් දෘශ්ටිවාදයක් පමණි, සාංදෘශ්ටිකවාදී සිතුවිල්ලක නිමග්න ව සිටීම තවත් දෘශ්ටිවාදයක සිරව සිටීමකි. +++
එහෙත් සාංදෘශ්ටිකවාදයෙන් යෝජනා කරන්නේ දෘශ්ටිවාදයන්ගෙන් මිදී සාංදෘශ්ටිකවාදී ලෙස සිත සිත සිටිය යුතු වෙනම චින්තන ක්‍රමයක් ගැන නොවේ. ඔවුන් පවසන්නේ නිදහස් මිනිසා සියළු සමාජමය අගයන්ගෙන් පිටස්තර වේ, සිතාමතා නොව ඉබේ ම ඔහුට/ඇයට කිසිවක සාරයක් නොපෙනෙන්නට වෙයි. කැමූගේ පිටස්තරයා බලන්න. සියදිවිනසාගැනීම ගැන සාංදෘශ්ටිකවාදයේ මේ තරම් කියවෙන්නේ මෙම දෘශ්ටිවාදයෙන් තොර වීමේ විසංවාදී මොහොත ගැන ය, සුජීව කියනවා හරි, අපට දෘශ්ටිවාදයන්ගෙන් තොරව ජීවත් විය නොහැක, සාංදෘශ්ටිකවාදයෙන් ද කියන්නේ එයයි, දෘශ්ටිවාදයෙන් එහාට යෑම සිය පැවැත්ම උල්ලංඝනය කරගන්නට යෝජනා කරයි, මන්ද දෘශ්ටිවාදයකින් තොර පැවැත්මක් නැති බැවිණි.
නැවතත් මූලික ලිපිය වෙත යන්නේ නම් මා පවසා ඇත්තේ විශ්වයට ද මනුශ්‍යවර්ගයාට ද පරම නිශ්ඨාත්මක අරමුණක් සහ දෛවයක් නැත. විශ්වය කරා පැතිරයාමේ අතිශය ධනාත්මක දෘශ්ටිවාදය මනුශ්‍ය වර්ගයාගේ දෛවය නොවේ, මන්ද විශ්වයට සහ මනුශ්‍යවර්ගයාට දෛවයක් නැති බැවිණි. මනුශ්‍යවර්ගයාගේ දියුණුව මනුශ්‍යවර්ගයාගේ තෝරාගැනීමක් මිස විය යුතු විදිය නොවේ. නැවතත් සඳහන් කරන්නේ නම් මනුශ්‍යවර්ගයාගේ දියුණුව මනුශ්‍යවර්ගයාගේ 'තෝරාගැනීමක්' මිස 'විය යුතු විදිය' නොවේ. මෙම 'තෝරාගැනීම' විශ්ව නියමයක් හෝ නොව දිව්‍යමය වදනක් හෝ නොව මනුශ්‍යයා මනුශ්‍යවර්ගයාට 'ලබා දෙන තේරුමක්' පමණක් වෙයි, එනම් මනුශ්‍යවර්ගයා දියුණු විය යුතු ය යන සම්මතය පමණි, එහි කිසිදු සාරයක් නැත.